Week 1: De start van alles…

Op de laatste dag van 2017 ben ik begonnen. Met lopen tenminste… voor de rest moet ik nog even moed verzamelen. Ik begrijp dat dit wat verwarrend klinkt dus laat me even e.e.a. uitleggen.

Sinds 4 december ben ik eindelijk, na 8 hele lange weken, gipsloos, de traumachirurg heeft eindelijk groen(ig) licht gegeven en de datum voor mijn gastric bypass is bekend: 15 januari 2018.

Nog steeds verwarrend?
Ik zal wat dieper in mijn recente geschiedenis duiken.

Sinds maart 2017 zit ik in traject van de Nederlandse Obesitas Kliniek. Mijn BMI is morbide hoog en ik heb het opgegeven om het alleen te doen. Vanzelfsprekend ben ik al mijn hele leven aan het lijnen. Ik ben altijd al “dat lekkere dikkertje” geweest. Alle diรซten, pillen, kuren, etc. Noem ze en ik ken ze! Bij de Obesitas Kliniek ben ik in een 7 jaar durend traject beland. Complete begeleiding door een diรซtist, psycholoog, bewegingsdeskundige, arts, etc.

In augustus 2017 hoorde ik voor het eerst over de Camino, een pelgrimstocht naar Santiago de Compostella. Nou dat leek me wel wat, een pelgrimstocht. Ik zag mezelf al heel spiritueel in een cape over een eeuwen oud pad schrijden en slapen in stallen onderweg op wat stro en zo. Overigens ben ik niet religieus hoor, ik ben ook niet gedoopt. Wel houd ik van symboliek en tradities. Ik overlegde met mijn moeder en we besloten een deel van deze tocht samen te gaan lopen.
Mijn moeder en ik boekten een vlucht naar Porto op 12 april 2018 en van Santiago de Compostella terug naar huis op 26 april. 237 km lopen in 2 weken tijd, moet kunnen toch? In september 2017 zijn mijn moeder en ik begonnen met trainen en dat ging prima, totdat ik in oktober op een loszittend stuk asfalt stapte en mijn voet brak. Na 8 weken gips werd er opnieuw een rรถntgenfoto gemaakt waarop het teleurstellende resultaat van een breuk te zien was die nog maar voor 25% was geheeld. Op 27 december 2017 is er opnieuw een foto gemaakt waarop de traumachirurg de diagnose vertelde dat de breuk goede vooruitgang vertoond en dat ik zeer zeker langzaam aan kon beginnen met trainen. Die Camino in 2019 is zeer zeker haalbaar.
– Eh dokter, ik heb de Camino geboekt voor april 2018.
Oh, eh…, ga ervoor! Maar wees niet teleurgesteld dat het waarschijnlijk niet lukt.
– Well….shit ๐Ÿ˜ฆ

Inmiddels had ik ook een telefoontje van de Obesitas Kliniek gekregen. Mijn gastric bypass operatie staat gepland voor 15 januari 2018.

Kennen jullie dat gevoel? Dat je soms net iets teveel ballen in de lucht moet houden? Dat speelt er momenteel bij mij. Op dit moment jongleer ik met de ballen “Huwelijk”, “Kinderen”, “Huishouden”, “Werk”, “Gebroken voet”, “Gastric Bypass”, “Camino”. Het gaat nog altijd goed maar het wachten is op die ene bal die ertussen vandaan vliegt.

Inmiddels is mijn achtergrond een beetje bekend en kunnen we verder met mijn verhaal.

Op de laatste dag van 2017 ben ik voor het eerst, sinds het gips is verwijderd, weer gaan trainen. Ik was vol goede moed en had zelfs nieuwe schoenen gekocht. Meindl’s; De Mercedes onder de loopschoenen volgens de verkoper. Tja, dat hoop ik dus echt wantย  van de vorige schoenen kreeg ik zoveel blaren op mijn rechtervoet dat je, vlak voordat ik mijn voet brak, mijn kleine teen niet eens meer kon zien. Mijn kleine teen was gemetamorfoseerd in een soort knol. Het was gewoon blaar op blaar, op blaar, op blaar,…enfin, je kunt je vast wel een beeld vormen. Dat was het enige voordeel van die gipsvoet, behalve dan dat die klomp mijn middenvoetsbeentje stabiliseerde, al die 100.000 blaren hadden gedurende die 8 hele lange weken ruim de tijd om te genezen.

Anyway, het was tijd om mijn nieuwe loopschoenen aan te trekken. Die schoenen dus, dat is best een dingetje. Even serieus! Hoe suf kun je loopschoenen maken? Dan kun je ze wel de Mercedes onder de loopschoenen noemen en er een Mercedes prijskaartje aan hangen maar dat maakt ze dus echt niet mooier hoor. Tijdens het passen kreeg ik flashbacks naar mijn Piedro’s van vroeger. Desondanks voelden ze goed aan en had ik een veilig gevoel bij mijn rechtervoet. Een lekkere dikke spekzool, dik donkerbruin leer, veters… wat wil je nog meer? Nou, een beetje gevoel voor mode misschien? Ik zag een oude dame achter een rollator met hippere schoenen dan ik.
Klaar met zeuren, ze zitten goed, mijn rechtervoet is beschermd en het was inmiddels wel weer tijd om te trainen. Ik ging mijn moeder halen, terwijl ik op haar wachtte zette ik mijn blah blah Nordic blahdieblah stokken in elkaar en daar gingen we. Voorzichtigheidshalve zouden we langs de buslijn lopen want als het niet meer lukte konden we op de bus terug naar huis springen. We liepen dus vol goede moed! Wel 2.3 hele kilometers voordat de pijn in mijn voet ondraaglijk werd. Nee, geen 23km, 2.3km! Wel opletten he? Tja, naar huis met de bus dan maar. Bijzonder teleurstellend. Het is nog maar de 1e keer, maar toch…!

Op 3 januari 2018 ben ik naar de fysiotherapeut geweest. Mijn hele voet, enkel en onderkant kuit blijft paars en gezwollen en de plek van de breuk (die nog altijd niet volledig is genezen) is not altijd zeer gevoelig. Ook heb ik een overbelaste bovenbeenspier omdat ik nog heel stom loop en hinkel. De fysio had goed nieuws en slecht nieuws. Het goede nieuws is dat de pijn in mijn bovenbeenspier verdwijnt zodra ik weer normaal loop. Het slechte nieuws? die breuk in mijn voet betekent een lange heelperiode en die Camino in april wordt nog een uitdaging. Well…shit!

Hoe moet dit nou verder? 15 januari krijg ik mijn operatie en over 3,5 maand vlieg ik al naar Porto. Het was, is en wordt een typische “mijn timing sucks en ik doe graag alles tegelijk”- Cindy uitdaging.

Weet je wat? Ik ga een weekend kuren. Samen met mijn oudste dochter. Lekker even nadenken over alles en bovenal: lekker eten en wijntjes drinken nu het nog kan. Afgelopen week ben ik al een beetje begonnen met het schema van na mijn operatie, 30 minuten voor en na het eten geen drank, soepjes maken, 6 eetmomentjes per dag etc. Dit weekend wordt mijn relaxweekend voor alle hektiek echt los barst. Wel ben ik mijn vitamine pillen vergeten waar ik 2 weken voor de operatie mee moest beginnen, maar dat mag de pret niet drukken ๐Ÿ™‚

Proost!

PS. Hieronder mijn hippe wandelschoenen ๐Ÿ˜‰

20 gedachten over “Week 1: De start van alles…

  1. Lieve Cin,
    2018 gaat het gewoon worden voor jou.
    Al die ballen die je nu in de lucht houdt?
    Die krijgen straks allemaal een mooi plekje op de plank.
    Want als ik iets weet, van toen en van nu…… dat je een doorzetter bent.
    En ik ben trots op jou zoals je bent.
    Je kan het meid en als ik eens mee moet komen wandelen…. give me a call
    xxx L

    Liked by 1 persoon

  2. Lieve Cindy,

    Heel veel succes en sterkte voor 15 januari met je operatie.

    Ik hoop dat het voor 12 april 2018 allemaal meezit zodat jij die 237 km toch nog kan lopen.

    En met jou doorzettingsvermogen en zulke schoenen moet dat lukken. ๐Ÿ˜‰

    Liefs X Betsy

    Liked by 1 persoon

  3. Lieve Cin,

    Wat heerlijk geschreven alles van dit๐Ÿ˜€

    Ik ga je op de voet๐Ÿ‘ž๐Ÿ’ช volgen en als ik een keer kan mee wandelen met Phil in de wagen, just let me know!

    Je bent een prachtige, intelligente en veelzijdige dame en dat je t gaat lukken twijfel ik niet aan!

    X Fleur

    Liked by 1 persoon

  4. Hoi Cindy,

    Super leuk verslag. Grrr van je voet maar hey kop op , je kan het ….

    Succes met je operatie. En voor daarna heel veel plezier met de wandeltocht ..

    You can do it …

    X Diana

    Liked by 1 persoon

  5. Lieve Cin,

    Wat ben ik trots op jou!! Want hoewel ik weet dat t niet altijd mee zit, geef je je toch maar weer voor 100%!! Ik heb al vertrouwen in je en met zulke schoenen, kun jij de hele wereld aan!! En stiekiem vind ik ze best mooi, maar dat blijft wel tussen ons he??

    Liked by 1 persoon

  6. Wauw mooi neer gezet, knap dat je dit best heftige verhaal op zon toch zo luchtig beschrijft. Ik denk net als iedereen waarsch dat ook dit je zal lukken. Zet hem op girl ๐Ÿ’‹

    Liked by 1 persoon

  7. Toppertje! Met jouw positieve houding kom je er zeker. Sterkte met de operatie en op naar een goed herstel. Je hebt veel om naar uit te kijken ennuh…je roeping als schrijfster heb jevgemist, maar kan altijd nog toch!!!!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s