Week 2: Poep aan de duivel…

Sjonge, dat weekend in het kuuroord was heerlijk. Lekker massage, een facial, bubbelen, sauna, etc. Het hotel lag in Ommen in een hele mooie en bosrijke omgeving en dus hebben mijn dochter en ik ook nog een fiets gehuurd. Behalve vertroeteld worden, kon een beetje extra beweging geen kwaad en tenslotte had mijn fysiotherapeut gezegd dat ik mijn voet veel moet bewegen maar niet moet belasten en fietsen leek mij de ideale oefening daarvoor.

FOUT!

Ik kreeg flink op mijn kop van mijn fysiotherapeut. Tijdens de fietstocht (ruim 30km omdat we de weg kwijt waren) kwamen we uiteindelijk op een punt wat Lemelerberg heet. Ik kan je nu vertellen dat als er ‘berg’ in een plaatsnaam staat, dan is de kans zeer groot dat je OMHOOG moet fietsen. Ik ging in een nanoseconde van de 7e versnelling terug naar de 1e versnelling maar ook dat trok ik niet meer. Dat werd dus lopen. Niet bevorderlijk voor een onbelaste beweging van de voet. Op- en afstappen was ook al niet bevorderlijk. Maar ja, als je op driekwart van de route bent, is teruggaan geen optie. Vooral niet omdat we op tijd in het hotel terug moesten zijn voor de massage. Tja, een kwestie van prioriteiten stellen. Mijn fysio had er in ieder geval een flinke klus aan om mijn voet weer wat losser te maken (behalve mijn gebroken botje want die zit natuurlijk nog behoorlijk los ☹).

Het hotel in Ommen was wel een goede omgeving en een mooie gelegenheid om aan mijn toekomstige eetpatroon te werken. Ik heb daar nog wel wat wijntjes gedronken maar verder heb ik heel gezond gegeten. De kok was een of andere sterrenkok en kookte alles heel natuurlijk en gezond met alleen maar seizoens- en streekproducten. Ook het ontbijtbuffet was bijzonder lekker en gezond. Ik heb daar echt de allerlekkerste stand-yoghurt ooit gegeten. Vers van de boerderij en zo. Dat proef je best hoor. Ik hoorde koe Bertha bijna in mijn oor loeien.

Hier een foto met uitzicht vanaf die k*t berg!
lemelerberg

Waar ik echt moeite mee heb is dat je met regelmaat moet eten (6 eetmomentjes) aangezien ik nooit echt honger heb en het gewoon vaak vergeet. Ik kan makkelijke een hele dag zonder eten maar dan tijdens het avondeten eet ik weer veel te veel. Mijn lichaam staat dus continu in een soort stress-stand en houdt alles vast omdat het nooit weet wanneer er weer eten binnenkomt. Daar komt, denk ik, dat gezegde vandaan dat je maar naar een koekje hoeft te kijken en er zit al een kilo aan.
Nu ben ik aan het proberen om die 6 eetmomenten gewoon in te plannen. Ik moet daar echt een wekker voor zetten en ik word er gek van. Dan gaat die alarmbel en dan heb ik echt het idee dat ik nog maar net gegeten heb.

Ondertussen moet ik ook nog aan de pillen denken. 2 weken voor de operatie moet je namelijk beginnen met ’s ochtends 2 calciumtabletten, ’s avonds nog een calciumtablet en voor het slapen gaan nog een vitamine bom. Die laatste is natuurlijk niet echt een bom (duh!) maar wel heel groot. Het is zo’n plak capsule die in je keel blijft hangen alsof ie bang is om naar beneden te vallen.
TRING! Snooze! TRING! Snooze! TRING! K*T – uit bed
TRING! – ontbijt
TRING! – 2 pillen
TRING! – snack
Dat zijn al 4 alarmen en dan is het pas ca. 11 uur. Ik kan maar beter een leuk alarmdeuntje gaan zoeken.

En dan hebben we nog het trainen voor de Camino. Zoals ik net al vertelde was het fietsen niet heel erg geslaagd maar dat doe ik normaal gesproken toch al niet vaak. De mensen die mij kennen weten dat al maar voor de nieuwe lezers; 5 jaar geleden heb ik een paardrij-ongeluk gehad waarbij ik mijn stuitje heb gebroken (die nu heel scheef staat) en mijn onderrug zwaar gekneusd (gekanteld /SI gewricht). Fietsen is dus best oncomfortabel voor mij maar voor het bosrijke Ommen maakte ik graag een uitzondering (ik wist toen alleen nog niet van die stomme berg). Trainen kan dus echt alleen maar met lopen en dan loop ik weer tegen die stomme voet aan (niet letterlijk).
Mijn fysio heeft gezegd dat ik korte stukken (ca. 2km) moet lopen en dat moet gaan opbouwen. Nou, geduld is niet een van mijn beste eigenschappen en dus ben ik afgelopen maandag lekker veel korte stukken gaan lopen. Eerst 2km met Muppet & Elmo (onze Chihuahua’s) door het bos en toen ’s-middags lopend naar mijn werk.

Ik werk, behalve in mijn eigen antiekwinkel, ook bij een Chiropractie- en Fysiotherapie praktijk (dat heeft nu wel zo zijn voordelen 😉). Er is een praktijk in Zoetermeer en één in Den Haag en toevallig was maandag mijn Den Haag-dag. Volgens Google Maps is huis/praktijk 2.1km dus dat is prima te doen voor mij. Eenmaal daar heb ik 5 uur gewerkt, zittend en met mijn voet omlaag.
Weer zo’n punt waar mijn fysio niet blij van werd. Eigenlijk heeft hij gezegd dat ik, na een wandeling, even moet rusten met mijn voet omhoog maar dat gaat helemaal niet achter een balie. Omdat mijn voet na het lopen die paar uur naar beneden heeft gehangen, is dat ding natuurlijk lekker volgelopen met vocht en heel mooi paars gaan kleuren. Als je daarna weer gaat lopen….tja, dat doet pijn. Strompelend kwam ik thuis maar ik heb het toch maar mooi gedaan, op mijn mooie oerdegelijke donkerbruine lederen muiltjes met veters, en ach….je moet ergens beginnen toch?

Een raar idee dat ik morgen word geopereerd en ik ben best een beetje nerveus. Ik moet me maandag om 10 uur melden maar ik ben pas als 4e aan de beurt. Dat zal wel na de lunch zijn en ik hoop dat de chirurg geen wijntjes bij zijn lunch drinkt.

Voor de rest ben ik dit weekend nog één laatste keer uit eten (voorlopig) geweest, dit keer met mijn jongste dochter en we zijn lekker tajine met vis eten bij Al Hayat. Op zondag zal ik maar niks raars en/of gekruids eten want volgens de chirurg is dat niet prettig voor hem als hij met een maag zit te rommelen en iemand die met je ingewanden bezig is willen we natuurlijk toch te vriend houden!

Overigens kreeg ik van iemand in mijn omgeving te horen dat de duivel in het spel is. Iedereen weet nu wel dat de Camino een oeroude religieuze pelgrimstocht is. Dat is iets waar de duivel absoluut op tegen is en dus zorgt hij voor allemaal obstakels op mijn weg zodat ik die tocht niet kan lopen.
Ach, weet je…mijn moeder en ik hebben een ticket heen naar Porto en een ticket terug vanuit Santiago. We moeten toch van de één naar de andere kant en dat gaan we gewoon lopend doen! Dus….poep aan de duivel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s