Week 3: De operatie…

Nou, dat was me wel een ervaring.
Afgelopen maandagochtend 15 januari 2018 moest ik me om 10am in de opnamelounge van het ziekenhuis melden. Oh, van te voren wel eerst bloedprikken. Ik heb mijn steun en toeverlaat (mijn moeder) opgehaald en om 9.30am meldde ik me bij het bloedprikken. Van daaruit werd ik doorgestuurd naar de opnamelounge, die overigens bijzonder relaxed is. Mijn moeder en ik hebben heerlijk op een leren hangbank zitten chillen naast een koffiemachine met heerlijke koffie….tenminste, volgens mijn moeder dan want ik moest nog steeds nuchter zijn. Uiteindelijk werd ik om 12pm opgehaald en naar een kamer gebracht waar ik me moest omkleden.

Er lag een mooi opnamehemd voor me klaar en elegante opblaassteunkousen (heb ooit trombose gehad dus dat is uit voorzorg). Weet je, je zou verwachten dat je dat alleen in films ziet, zo’n hemd dat open is aan de achterkant en je dus eigenlijk gewoon in je onderbroek rond paradeert? Mooi niet. In dit ziekenhuis ook….en waarschijnlijk in de rest van de wereld ook maar ja, wist ik veel? Weer wat geleerd: Draag altijd een mooie onderbroek als je wordt opgenomen in het ziekenhuis (en een net setje als je de deur uit gaat voor het geval je onder een bus loopt. Les van mijn moeder!) Rond 1.30pm (en nog steeds nuchter maar nu wel met een knorrende maag en een droge strot) even mama gedag gezegd en daar ging ik.

Met bed en al, hatsiekiedee naar de verkoeverkamer. Say what? Ja, de verkoeverkamer. Allemaal slapende, kotsende of suffige mensen die net waren geopereerd. Het leek wel een fabriek, alleen kwam ik er in een verkeerde volgorde binnen want ik moest nog geopereerd worden. Het was die maandag heel druk en ik werd met bed en al in het midden van die verkoeverkamer neergezet totdat er een plekje vrij kwam in de voorbereidingsruimte. Oh, gelukkig kreeg ik wel alvast een mooi haarnetje zodat ik niet al te erg uit de toon viel.
Uiteindelijk was er een plek beschikbaar en werd ik netjes geparkeerd. Toen begon het hele circus. Van alle kanten kwamen er mensen vragen stellen, prikken geven, infuus prikken, nog meer vragen stellen, infuus mis geprikt dus in de andere hand nog een keer proberen, slangetjes checken en nog meer vragen stellen. En dan, net wanneer je denkt dat je niet nog zenuwachtiger kunt worden…..word je naar de operatiekamer gereden.

Daarna ging alles heel snel. Ik moest een beetje huilen, werd op mijn gemak gesteld door de anesthesist die me de allermooiste dromen beloofde en vervolgens kwam de chirurg om zich voor te stellen.
“Hoi, ik ben Dr. Tseng” zei ze.
Hmm…okaaaay, ik had natuurlijk de informatie brief maar half gelezen en ik was een beetje van het padje (duh!) maar ik antwoordde met:
“Hoi, ik ben Cindy. Da’s toch ook gek want ik dacht dat je én een man was, én Chinees” (Dr. Tseng was én vrouw, én Kaukasisch). Slechte start als je leven straks in haar handen ligt.
Gelukkig nam ze het niet verkeerd op want ik ben er nog steeds en ben nu aan het bloggen.
Afijn, operatie geslaagd, bijkomen in de verkoeverkamer (nu was ik zelf één van die suffe mensen) en later werd ik naar zaal gereden waar al 2 van mijn ‘klasgenootjes’ lagen en waar mijn moeder op me wachtte. Vervolgens even de nacht doorkomen, niet gek worden van al die honderdduizend piepjes, genoeg drinken, plassen, douchen, wondjes checken, ontslaggesprek en hop, ik mocht weer naar huis.

Foto: net weer in het land der levenden en 10jr jonger door alle zuurstof
fd11b7d7-8b3b-4737-8993-dd48032457b1

Tja, dat is toch echt het lastigste gedeelte. Zodra je thuiskomt moet je alles toch gewoon zelf doen. Zelf eten uitstippelen en afwegen en ook nog opeten natuurlijk. Gelukkig heb ik van mijn schotwonden (6 gaten in mijn buik) niet echt last en het enige ongemak is dat mijn buik aanvoelt alsof ze er Mikado in hebben gespeeld. Het voelt als een soort binnenstebuiten blauwe plek. Maar ja, als dat nou alles is?

Nu is het een kwestie van aansterken want ik ben heus wel een beetje slapjes en het voedingsritme te pakken krijgen. Ik kan wel al veel dingen eten maar ik heb het idee alsof dat nog het enige is wat ik doe. De hele dag drinken-eten-pillen-drinken-eten-drinken-eten etc.
Ik heb inmiddels al mijn eerste bordje vast voedsel naar binnen gewerkt. Het was een soort stamppotje van 50gr kipfilet, 100gr peultjes,50gr aardappel en 50gr tomaat en het smaakte geweldig! Ik ben er een half uur over gedaan om het op te eten en toen had ik pas de helft op (meer paste niet in mijn formaat walnoot-maag) maar na die dagen vloeibaar….het smaakte alsof Jamie Oliver persoonlijk mijn eten had bereid.

Foto: Baby’s eerste hapje
f02b4965-d4bd-4eaf-81d2-c332b055f050

Dat aansterken dus. Ook zo’n lastig dingetje. Omdat mijn lichaam nu maar heel weinig voedingsstoffen/vitaminen/mineralen binnenkrijgt, verraad het me. Het steelt op dit moment alles van mijn spieren i.p.v. eh…nou ja, mijn billen en zo (dat gaat wel veranderen hoor). Als ik nu de trap op moet ben ik gesloopt, even lekker douchen en ik ben gesloopt, even buiten de Muppets uitlaten (Muppets=Muppet en Elmo, de Chihuahua’s) en ik ben gesloopt.

Maar ach, het is nog geen week na de operatie dus ik gun mezelf gewoon nog lekker even wat tijd om te genezen en dan is het weer tijd voor de volgende stap. DE CAMINO.

Tot volgende week 😊

Advertenties

3 gedachten over “Week 3: De operatie…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s