Week 4: Hipster theemuts….

Echt, ik snap er niks van. Als er nou zo iets ingrijpends is gebeurd, waarom lijkt er dan niets veranderd? Ik heb het idee heb dat er een hele grote neon-pijl boven mijn hoofd hangt met “Kijk haar nou! Zij heeft iets heel bijzonders meegemaakt!” maar niemand die dat ziet. Mensen gaan gewoon hun gangetje. En tuurlijk is het ook heel fijn dat het goed met me gaat, weinig pijn en niet misselijk etc, maar ik denk dat ik geestelijk gewoon nog niet ben aangepast aan mijn nieuwe walnoot-maag.
Ik ben bang om te veel te eten en ik ben bang dat ik te weinig eet. Waarom kunnen sommige mensen uit mijn groep maar een heel klein bakje vla eten terwijl ik gewoon avondeten (150gr bloemkool, 75gr kipfilet, 2 eetl zilvervlies rijst) kan eten. Ik ben tot nu toe (2 weken verder) ook nog helemaal niks afgevallen. Misschien is die hele operatie wel mislukt of hebben ze eigenlijk niks gedaan? Oh wacht, dat laatste is natuurlijk onzin want ik heb wel die 5 schotwonden als bewijs dat ze echt in mijn buik hebben lopen porren (eigenlijk 6, maar eentje is er al genezen).

En wat denk je van die stomme 6 eetmomenten? Jezus man, ik heb net een bakje cement-yoghurt op of mijn wekkertje gaat dat het tijd is voor een snackmoment.
IK HEB GEEN TREK!!!!
Ik weet dat het er niet zo uit zag, maar nogmaals…ik at vroeger echt niet veel. Eten interesseerde me gewoon niet. Als er toastjes op tafel stonden dan kon ik die gewoon laten staan, geen behoefte aan. Aan de andere kant, ik kon ook die hele schaal leeg eten, er zat dan niet echt een rem op . Mijn punt is dus eigenlijk dat ik gewoon geen zin en/of trek heb in die stomme snackmomenten maar dat het “moet”.

Neem nou ’s avonds na het avondeten. Zodra ik klaar ben, zet ik mijn timer op 30min zodat ik weet wanneer ik weer wat mag drinken. Eerst neem ik een paar slokken water om die honderdduizend pillen in te nemen en dan neem ik een kopje koffie. Inmiddels is het rond 8pm. Ik kijk nog wat televisie, leg een paar woordjes neer in Wordfeud en rond 9.30pm laten mijn jongste dochter en ik samen even de Muppets uit. Vervolgens rond 10pm probeer ik eerst nog even die grote vitamine bom in te nemen met een beetje water, dan even de trombosespuit in mijn buik jassen en hop…lekker mijn mandje in.
Nou, leg mij nou eens uit waar ik in godsnaam nog een snackmoment kwijt kan? Dat is toch gewoon onmogelijk? Een paar happen vla of zoiets mag weer niet omdat er tussen een calciumproduct en die vitamine bom minstens 2 uur tijd moet zitten. Een mandarijntje? Oh pulease… ik krijg er echt niets meer in dat walnoot-maagje hoor. Vroeger at ik ook all niks meer na het avondeten (ben niet zo van de toetjes) en ik hoefde ook geen koekje bij de koffie of zo, dus hoe kan ik nu zo’n stomme snack naar binnen krijgen?

Ik word er gewoon bijna agressief van, merk je dat? Ik merk het wel hoor. De wereld is dan wel niet veranderd, maar ik wel! Of misschien is dat wel de overgang die om de hoek komt kijken? Hoe dan ook, op het moment dat ze nu voor mijn neus borrelnootjes zitten te eten dan zou ik het liefst dat schaaltje een rotschop willen verkopen! Ze kunnen toch wel even nadenken hoe het nu voor mij is? Normaal hoef ik die stomme borrelnootjes niet eens maar nu ik ze niet mag wil ik ze! Het voelt een beetje alsof je een glas wijn voor de neus van een net gestopte alcoholist gaat zitten drinken, inclusief slurpgeluidjes. Hopelijk komt dit snel weer goed en is het allemaal gewoon een kwestie van afkicken en de juiste balans zien te vinden. Oeh…da’s best heel Zen van mij!

Oh, en weet je wat het aller-, aller-, ALLERSTOMSTE is? Koffie. Ja, je leest het goed. Koffie! Ik vind het gewoon niet meer zo lekker en dat vind ik heel erg. Ik was gek op koffie, zonder melk of suiker, gewoon pure koffie. Een lekker bakkie troost, leut, pleuâh.
’s-Ochtends drink ik nog wel een klein bakkie en ’s-avonds ook nog eentje (30min) na het eten maar dat is meer uit gewoonte en omdat ik het persé wil, dan dat ik het echt vind smaken. Ik drink nu meer thee en ik vind het vreselijk (niet de thee, die is lekker, maar thee i.p.v. koffie is gewoon te erg).
Je zegt toch altijd: “Kom, laten we een bakkie te doen?” en toch niet “Kom, laten we een kopje thee gaan drinken?”. Echt, excuses aan alle theemutsen hoor maar thee is gewoon een hele suffe drank. Helaas vind ik die suffe drank inmiddels lekker en ben ik vanaf heden ook een theemuts.
Leuk feitje: theemutsen vinden in mijn winkel (Cinderella’s Vintage & Antiek) gretig aftrek, ze zijn niet aan te slepen. Mensen verzamelen ze. Zodra ik een theemuts in de etalage zet, is dat ding binnen een dag al verkocht. Als theemutsen zo populair zijn, betekent dat dat ik nu een hipster theemuts ben?

theemuts

Overigens maakte ik net een vergissing. Ik (mijn buik) is niet het enige dat is veranderd, mijn voet is ook veranderd. Misschien komt het wel door die elegante pulserende steunkousen die ik in het ziekenhuis aan kreeg? Dat daardoor mijn bloed beter is gaan circuleren waardoor ik op de een of andere manier minder pijn in mijn voet heb. Of misschien omdat mijn voet toch wat meer rust heeft gekregen in de afgelopen dagen. Hoe dan ook, ik snap er niks van maar mij hoor je niet klagen 😊 Ik ben inmiddels al een paar keer, op mijn mooie nieuwe lederen muiltjes, naar het bos geweest met de Muppets en dat kon ik met aanzienlijk minder pijn in mijn (nog altijd een beetje gebroken) voet dan voor de operatie.

Ik ben vandaag met mijn moeder de 10km route gaan proberen te lopen. We zijn lekker door de duinen gaan lopen en het was heerlijk. Het tempo was een stuk lager dan voordat ik mijn voet had gebroken maar hey, who cares? Het is toch geen wedstrijd en we hoefden ook niet voor een bepaalde tijd over de finish te zijn. We hebben een flink stuk over het zand moeten lopen omdat ze de wandelpaden aan het opknappen zijn dus dat was best wel een uitdaging maar mijn voet heeft zich kranig gedragen en we hebben uiteindelijk 6.04km gelopen. Toen moest ik het opgeven, wel met een tevreden gevoel overigens hoor want het begin is er. Vanaf nu kan het alleen maar beter gaan.
We hebben ook al een schema gemaakt. Op zondag en woensdag gaan mijn moeder en ik grote afstanden lopen en op de overige dagen kleine afstandjes.

Ik zou best meer willen lopen maar dat gaat natuurlijk niet met een huishouden, man, kinderen, muppets, winkel en baan. Dat zijn die lange termijnballen die ik, naast de korte termijnballen (Camino, gebroken voet, gastric bypass), ook gewoon in de lucht moet zien te houden. Of ik nou wel of niet ben geopereerd, wel of niet mag sjouwen en wel of niet mag bukken, dat maakt helemaal niet uit. Die wasmachine vult zichzelf niet automatisch (de wasmand overigens wel).
Kijk, mijn alarmbel gaat. Wat een mooie afsluiter. Voor mij is het nu tijd om weer eens een stomme snack te gaan eten. Vandaag wordt het maar een handje ongezouten nootjes, ik heb geen inspiratie verder.
Tot volgende week 😊

5 gedachten over “Week 4: Hipster theemuts….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s