Week 9: Frozen…

Deze week maar een raar en laat verslagje omdat de hele week om ons weekendje Sint Petersburg draaide.

Sjeesus waIMG_0585t was het koud in Sint Petersburg. Ik dacht eigenlijk dat het niet zoveel uitmaakte of het nou -4 of -18 zou zijn, tenslotte is koud gewoon koud. Nou, het maakt dus wel degelijk wat uit. Brrr…. en in alle musea waar we zijn geweest zie je eigenlijk alleen maar schilderijen/prenten van St. Petersburg in de sneeuw. Ik denk dus dat er vaker wel dan geen sneeuw daar ligt.

Oja, even maar van het begin. Ons visum. Het visum is uiteindelijk gelukt. Ik kreeg afgelopen maandag weer een email dat mijn papieren niet compleet waren. In eerste instantie schrok ik me natuurlijk gek, maar uiteindelijk bedacht ik me dat als de papieren nog steeds niet compleet zijn, dan zou het ook niet meer op tijd lukken dus ik vertrouwde op de mevrouw van het visumbureau die ik de eerste keer al had gebeld en die zei dat het op een foutje berustte. Op dinsdag kreeg ik een weer een email maar ditmaal met het bericht dat ik de volgende dag onze visa zou kunnen halen. HOERAAAA!!! Op woensdag onze visa opgehaald en donderdag vliegen. Mijn man was die donderdagochtend gelukkig op tijd geland na zijn businesstrip en dus ontmoetten we elkaar in de KLM lounge.
Echt heel vreemd, tot dan toe ging alles van een leien dakje. Dat is helemaal niet Des Muynckees. Omdat we niet zijn gewend dat alles zo soepel verloopt gingen we aan alles twijfelen. Paspoort nog niet verloren? Portemonnee niet gestolen? Geen gat in mijn jas? Zit de motor nog aan het vliegtuig? Zit er dadelijk een hele kindercrèche met jengelende baby’s achter ons? Vlucht overboekt? En eindelijk ging er wat mis; vertraging. Eerst 1 uur en daarna nog een uur. Gelukkig! Nu kon ons weekendje eindelijk beginnen, alhoewel een half uur vertraging wel genoeg was op zo’n korte vlucht.
Na de landing “snel” langs de douane en naar de aankomsthal waar onze chauffeur al stond te wachten. Hij nam mijn trolleykoffertje van me over zodat ik even mijn jas dicht kon knopen en we naar de auto konden lopen. De schuifdeuren van de luchthaven gingen open, ik stapte naar buiten en…HOLY SH*T WAT IS HET KOUD! Nou, dat gevoel is dus het hele weekend gebleven.
Zodra ik ergens weer naar buiten stapte, sloeg mijn hart gewoon even over van de kou. Museum in, museum uit….boemboem boemboem ……………. boemboem. Iedere keer weer, die kou went gewoon echt niet.
Maar verder is Sint Petersburg echt een prachtige stad. Ik kan het iedereen aanraden, alhoewel ik wel even zou wachten tot het een graad of 20 is i.p.v. -20.
De stad is zo groots opgezet en er zijn zoveel prachtige dingen om te zien dat onze 3,5 dag gewoon te kort was.
In totaal hebben we -volgens de stappenteller in mijn telefoon- ca. 40km gelopen. ‘S avonds was ik wel gevloerd en moest ik mijn been even op een kussen leggen omdat mijn voet zo dik en rood was dat het leek of ie uit zijn velletje ging knappen. Toch was ik tevreden, want als ik deze afstanden kan lopen, dan is over een maandje de Camino appeltje/eitje….toch? Dat is het goeie nieuws.
Het slechte nieuws? Wat ik heb lopen vloeken op mijn gastric bypass! Alle tijden en dus mijn 6 eetmomentjes liepen in de soep omdat je in musea nou eenmaal niet mag eten en drinken. Als je dan eindelijk bij een cafeetje komt, moet je kiezen… of eten, of drinken. Aangezien ik toch geen honger had (duh! Gek hè met zo’n walnoot-maagje) en wel iedere keer echt dorst had, koos ik dan maar voor water. Ik kon dus toekijken, zippend van mijn water, terwijl mijn man een joekel van een hamburger met een portie frietjes naar binnen werkte. Oh, of wat denk je van het ontbijt? Op de hotelkamer konden we alleen thee zetten, helaas geen koffie. Daarna gingen we dan buiten ergens naar een ontbijttentje en dan komt de hamvraag: Koffie? Of ontbijt? Allebei gaat niet aangezien er tussen eten en drinken 30 minuten moet zitten. Okay, ontbijt is op dat moment het belangrijkst. Ja leuk hoor! Kan ik dus tijdens het ontbijt toekijken hoe mijn man een verse jus d’orange en 2 dubbele espresso’s wegtikt. Vervolgens kan ik een half uur later een papieren bekertje slechte koffie langs de weg scoren. Tuurlijk zouden we ook een koffiebar in kunnen gaan maar dan ben je weer zoveel tijd kwijt en die tijd hebben we nodig om alle mooie dingen te bekijken. Uiteindelijk heb ik maar een flesje water in mijn tas gestopt samen met een granola bar zodat ik daarmee overdag een beetje de eet- en drinkmomentjes mee kon opvangen.
Al met al heb ik, denk ik, veel te weinig gegeten en gedronken maar ja, het is zoals het is. Ik ben blijkbaar nog niet goed genoeg in staat om de eetmomentjes te plannen. Als je thuis bent gaat alles toch wat makkelijker.
Ik ga er maar uit dat het ooit wel went en dat ik gewoon een ritme te pakken krijg maar voorlopig had ik tijdens dit weekend echt dikke vette spijt van de operatie.

Nou, dat was het voor deze week. Misschien een beetje teleurstellend, maar zoals ik al zei, deze week stond in het teken van Sint Petersburg. Volgende week heb ik vast meer te melden, misschien kan ik dan eindelijk melden dat ik, door al het lopen, op miraculeuze wijze 30 kilo ben afgevallen. Of misschien gewoon 10kg, daar zou ik ook heel erg blij mee zijn. Het zou nu toch eindelijk wel een beetje op gang moeten komen toch?

Tot volgende week! 🙂

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

2 gedachten over “Week 9: Frozen…

  1. Wat klinkt dat koud, en wel oke dat t verder goed was behalve t eten. Wel fijn paar dagen echt samen op pad. Liefs monique
    Ps misschien gaat t afvallen beter in Brabant , dichter bij de evenaar🙃

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s