Week 12: Ferrari Cabrio…

Wat een heerlijke week!

Allereerst heb ik natuurlijk na zitten te genieten van ons Urbex avontuur. Ik heb iedereen tot vervelends toe de verhalen verteld en de foto’s laten zien. Net zolang totdat ik hoorde: “Zucht! Dat heb je al verteld” en “Jahaaa, die heb ik ook al gezien”….
Ten tweede was ik heel blij dat mijn voet zich zo goed heeft gehouden tijdens onze stadsjungle expeditie. Afgelopen woensdag zou ik een afspraak hebben met mijn fysiotherapeut en ik wilde hem alles gaan vertellen over mijn brave voet maar toen kreeg ik ineens dat spontane idee om te gaan balletten.
Aangezien ik hem afgelopen maandag toch tegen kwam op mijn werk bij de Chiropractie & fysiotherapie praktijk, kon ik de afspraak gelijk even afzeggen.
Okay, jeetjepietje….Ik dacht dat ik in heel mijn leven al genoeg ogen heb zien rollen, mijn dochters kunnen enorm met hun ogen rollen en er tegelijkertijd diep bij zuchten, maar de ogen van mijn fysio sloegen echt alles. Die rolden zo ver weg dat ze volgens mij de binnenkant van zijn hoofd aan het bekijken waren. Natuurlijk trok ik me daar niet zo heel veel van aan en dus ben ik gewoon naar ballet gegaan.
eyeroll
Wat was dat heerlijk! Het begon al in de kleedkamer. Er borrelden allemaal herinneringen omhoog, zo leuk. Vervolgens liep ik de balletzaal in en maakte kennis met de andere dames. Echt een hele leuke groep en ik voelde me gelijk thuis. Het is zo’n groep waarin niemand wordt buitengesloten, of je nou dik of dun of jong of oud bent want in ons hart zijn we tenslotte allemaal prima ballerina’s.

Toen was het tijd om te beginnen. Ik legde mijn hand op de barre en ging klaar staan, de muziek begon, mijn hart stond even stil en liet toen een klein snikje. Wat heb ik dit gemist! Alle bewegingen kwamen weer terug en het was alsof ik gister nog had geballet.
Helaas was dat alleen tijdens de eerste 5 minuten. De overige 55 minuten dacht ik dat ik dood ging. Al mijn ledematen gingen pijn doen, mijn armen, mijn nek, mijn beenspieren, om nog maar niet te spreken over mijn voet. Weet je trouwens waar die ballerina’s de les mee afsloten? Even planken!!! (op onderarmen en tenen liggen, alles aanspannen, als een plank).
Zegt die balletjuf gewoon: “We doen er iedere 2 weken 15 seconden bij en we zitten nu op 1:45min. Doe maar lekker mee 😊”.
Holy sweet mother of Jesus…. DAT KAN DUS ECHT NIET!!! Ik ben daaPlanking ballerinar gewoon niet voor gemaakt. Vroeger maakte ik al de grap dat tijdens mijn geboorte mijn buikspieren achter zijn gebleven in mijn moeders baarmoeder. Nu, 45 jaar later, is dat niks veranderd. Dus tenzij mijn buikspieren heel verlegen zijn en zich hebben verstopt onder een beschermend laagje vet, heb ik gewoon geen buikspieren. Oh, en zo’n Gastric Bypass waarbij ze met 6 stokjes Mikado spelen in je buik, helpt natuurlijk ook niet.
Ach, het was mijn eerste les dus ik nam me gewoon voor om iedere ochtend even te gaan planken. Ja…dus…. eigenlijk moet ik daar nog mee gaan beginnen maar ik heb het de hele tijd zo koud als ik uit bed kom. Dan spring ik gelijk onder de douche e en daarna kan het natuurlijk niet meer want dan ben ik lekker fris en fruitig en kan ik niet meer planken.
Aanstaande woensdag heb ik weer les en ik heb er nu al zin in 😉
Och jeetje, ik zit zo op mijn tutu-wolkje dat ik het volgende bijna vergat te vertellen. Jullie zijn inmiddels allemaal bekend met mijn ongelooflijk mooie “kutembea viatu” (=wandelschoenen in het Swahili, dan klinkt het minder suf) maar nu heb ik ook nog de bijpassende Jezussandalen gekocht. Stel dat het tijdens de Camino ineens heel warm wordJesus Sandalst, dan hebben mijn poezelige voetjes toch ook wat frisse lucht nodig en die Jezussandalen gaan daarvoor zorgen.
Geen zorgen: Ik zweer hierbij plechtig dat ik ze nooit van ze lang-zal-ze-leven met geitenwollen sokken erin ga dragen!

Leuk feitje:
Ik had al verteld dat mijn wandelschoenen van het merk Meindl zijn, de Mercedes onder de kutembea viatu. Nu heb ik er sandalen bij van het merk Teva, wat dan weer de Ferrari onder de sandalen is. Ferrari cabrio dan.

Hahahaa, en dan net als je dacht dat er niks erger bestaat dan donkerbruine wandelschoenen met spekzool en Jezussandalen, komt er iets in je winkelmandje wat echt alles slaat…. Een buikbuideltas (of hoe zo’n ding ook heet). Ik moest bijna huilen tijdens het afrekenen maar ik heb mezelf kunnen overtuigen dat het voor een goed doel is (en hij is zwart met roze). We moeten onze rugzak als bagage inchecken tijdens de vlucht en dan hebben we toch iets nodig om ons paspoort/telefoon/tickets etc in te bewaren. Mijn Moschino handtasje is natuurlijk geen optie en dus….een buikbuideltas. Ik geloof dat er nu inmiddels niks meer is wat me een schaamte moment kan bezorgen. Dat hele gêne stadium ben ik al reeds gepasseerd tijdens de aankoop van de schoenen, sandalen en de buikbuideltas.
Inmiddels hebben mijn moeder en ik alles wel in huis voor onze tocht. Het kan me nu niet snel genoeg gaan. Iedere keer als we nu gaan lopen is dat gewoon frustrerend. Ik wil die saaie duinen niet meer bewandelen, ik wil die eindeloze wandelpaden door de heuvels van Porto naar Santiago bewandelen. Ik wil niet meer door dat saaie grafweer lopen maar ik wil lopen met een lekker zonnetje erbij. Volgens de klimaattabel is het rond die tijd een graad of 18 met regelmatig een zonnetje 😊 (die klimaattabel zat er met zijn 0 graden in Sint Petersburg wel -22 graden naast maar voor Porto voorspTattooelt ie het vast goed!).
Toch zijn we gisteren (zondag) toch maar gaan lopen ondanks dat het frustrerend is en we liever aan de Camino beginnen. Ik twijfelde nog even omdat ik een nieuwe tatoeage op mijn been heb en ik was bang dat mijn broek over de tattoo zou gaan schuren of zo. De tattoo is trouwens zo mooi geworden. Het is een speciale moeder/dochter tattoo samen met mijn kleine meid. Een cactus (haar lievelingsplant) die omarmd wordt door lathyrus (mijn lievelingsbloemetje).

Anyway, het zonnetje scheen een beetje en mijn moeder en ik hebben voor de verandering een enigszins andere route gelopen. Als je dan klaar bent met lopen, dan geeft het toch wel weer een kick. Wel een iets kleinere kick dan een Portugees-Spaanse Camino-kick, maar wel minstens een Dat-hebben-we-toch-maar-weer-mooi-gedaan-kick.

Nog even op de valreep:
Kennen jullie dat verhaal van die dame die op pianoles ging en waarbij de 1e les niet door ging omdat de leraar ziek was? De 2e les ging ook niet door want die dame was haar boek vergeten!
Zo, het is tijd om aan de nieuwe week te beginnen. Ik ben benieuwd wat ie ons gaat brengen….

Tot volgende week 😊

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s