Week 13: Wees aardig!…

Ik probeer tegenwoordig altijd aardig te zijn maar op sommige momenten lukt dat beter dan op andere momenten. Vroeger was ik b.v. heel snel geïrriteerd. Als dingen niet snel genoeg gingen of mensen snapten me niet etc. dan kon ik nog wel eens kribbig of sarcastisch reageren. Tegenwoordig pak ik dat meer “Zen” aan en ik denk dat één van mijn beste vriendinnen trots op me zou zijn geweest. zen.png
Die vriendin en ik raakten bevriend toen ik in het zonovergoten Brabant woonde. Zij was een echte Brabantse inclusief een zachte G en Carnaval vieren. Die zachte G is er bij mij natuurlijk nooit gekomen, ik ben tenslotte een echte HaaGse, maar na 20 jaar (en 3 verhuizingen Hong Kong, Dubai en terug naar Den Haag) had ze me eindelijk zo ver dat ik mee ging Carnavallen. Vlak voordat we weggingen nam ze me even apart en zei tegen me (en daar is ie dan): “Cin, doe je wel aardig?” waarop ik antwoordde dat ik altijd aardig ben. “Nee Cin” zei ze een beetje zuchtend, “Wees aardig!!!”. Ik beloofde het haar plechtig 😊

In die tijd rookte ik nog en ergens halverwege de avond was het tijd voor een sigaretje. Ik ging buiten op een muurtje zitten en genoot van de frisse, biergeurloze lucht en rookte mijn sigaret. Vanuit het niets kwam er een of andere boer naast me zitten (boer bedoel ik niet onaardig bedoeld maar Brabant is een redelijk Agrarische provincie waarbij de kans groot is dat een man een boer is). Hij zag de tattoo op mijn pols -een herinnering aan mijn 1e Muay Thai trainingskamp, 2 bokshandschoenen met in het Thais “Koh Phangan”- en vond het nodig om mijn rust te verstoren om een conversatie te starten. Hij vroeg wat het was, ik vertelde het hem, en vervolgens of ik de tattoo dan in Thailand had laten zetten. Ik antwoordde dat ik het idd daar had laten zetten, op de traditionele manier met een klein soort hamertje. Natuurlijk is ie gewoon veilig en met schone naalden hier in Nederland gezet maar dat wist de boer toch niet 😉 Hij bewonderde de tattoo en wilde verder praten. Ondertussen had ik gezien dat hij een tatoeage met Chinese tekens in zijn nek had.
Ik vroeg aan hem: “Goh, jouw tattoo he, dat is overduidelijk Chinees, maar waarom heb je die laten zetten? Ik heb in China gewoond en lees dus Chinees. Wat denk je dat er staat? Of wat had er volgens jou moeten staan?”
De boer antwoordde: “Hoop, geloof en liefde”.
“Nou, heb je dat via Google Translate vertaald of zo?” zei ik met een grijns. “Er staat nu 1 Bami Rames Speciaal”.
sweet and sour chickenDe boer werd rood en begon een beetje te stotteren: ”Echt? Nee toch? Meen je dat nou? Nee dat kan toch niet?”
“Ja nou sorry hoor. Ik lees toevallig Chinees maar heeft niemand dat je ooit verteld? Heb je het niet laten controleren?” vroeg ik.
De boer keek me nog even zielig en verschrikt aan en liep weg. Die heb ik de rest van de avond ook niet meer gezien. Oh, overigens kan ik natuurlijk helemaal geen Chinees lezen!
Eenmaal weer binnen vertelde ik dit verhaal aan mijn vriendin en plaste bijna in mijn broek van het lachen.
Mijn vriendin keek me aan, zuchtte een beetje en zei: “Cin, doe nou gewoon eens aardig”. Ojaaaa….. ☹

Inmiddels is helaas mijn vriendin overleden en heb ik een burn-out met aansluitend een depressie achter de rug. Dat zet je wel aan het denken en gedurende dit proces ben ik dus, al zeg ik het zelf, aardiger geworden. Ik realiseer me dat iedereen wel een kruisje (of in sommige gevallen een Bami Rames Speciaal) met zich mee draagt. Ook bij mijn werk in de Chiropractiepraktijk maak je zoveel mee dat je vanzelf een groter empathisch vermogen krijgt.

Dat dat empathisch vermogen het wel eens af laat weten bleek afgelopen week toen een jongeman vlak voor me bijna op mijn voeten rochelde. Hij zei in eerste instantie nog netjes “Sorry mevrouw” waarop ik antwoordde dat het echt heel goor was en dat hij voortaan toch echt beter op moet letten waar hij rochelt. Op dat moment kwamen zijn vrienden eraan. Ik was inmiddels al de straat overgestoken en bijna thuis toen ik hoorde “Wat loop je nou te zeiken K****r H**r?”.
“Waarom zeg je nou K****r H**r tegen mij? Ik noem jou toch ook geen K**Marokkaan?”: zei ik.
Zijn vrienden begonnen te lachen en hij schreeuwde snel of hij even naar me toe moest komen om me op ‘mijn bek te timmeren’.angry woman
Ken je dat? Dat knopje in je hoofd en als je dat indrukt dan komt er zo’n rode waas voor je ogen? Tja, dat knopje drukte de jongeman dus in bij mij. Ik draaide zijn richting op, zuchtte even diep, gooide mijn armen omhoog en mijn hoofd naar voren in de “Wat moet je?” positie en riep terug: “KOM DAN!!!!”. Natuurlijk gebeurde er niets, hij stapte bij zijn vrienden in de auto en ze reden weg. Ik weet nu alleen nog steeds niet of ik teleurgesteld ben dat er niks gebeurde, of dat ik teleurgesteld ben dat ik mezelf heb laten gaan. Dat is iets waarover ik tijdens de Camino na kan denken.

De Camino wordt heel bijzonder voor mij. Of ik het nou wel of niet kan uitlopen, het wordt een ontdekkingstocht naar mijn eigen ik. Je bent tijdens de tocht zo met jezelf bezig, je eigen afzien (ja halloooo, ik slaap daar wel in een slaapzak he!), je eigen indrukken, je eigen gevoelens, je eigen gedachten en niet te vergeten de onvergetelijke tijd die ik met mijn moeder zal hebben.
Eenmaal in de kerk in Santiago de Compostela steek ik dan een kaarsje aan voor mijn overleden vriendin, voor mijn moeder en voor mezelf (en daarna voor iedereen).
Als ik dat heb gedaan, dan is het tijd voor een nieuw hoofdstuk maar dan wel een hoofdstuk waarin ik aardig blijf want zo vind ik mezelf een veel leuker persoon…..

Tot volgende week 😊

2 gedachten over “Week 13: Wees aardig!…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s