Week 16: De Camino deel II

15 april

Vlak voor Redondela besloten we om te stoppen bij een Albergue. We hebben inmiddels geleerd hoe we het beste bed moeten kiezen:

1. Is er een stopcontact?

2. Beneden bed?

3. Ver weg van de badkamer/wc?

In dit geval maakte het niet uit want we waren maar met zn tweeen dus we hadden 18 bedden om uit te kiezen. Rugzak neergegooid en even thee drinken in de bijbehorende bar.

Er kwamen regelmatig pelgrims binnen om wat te drinken en een stempel te halen. Vervolgens kwam er een man binnen die heel nodig moest plassen en dus deed hij dat met de deur open. Ik heb ‘m maar even toegeroepen dat ik het prettiger vond als hij de deur dicht deed. Vond ie niet leuk. Rare lui die nep-pelgrims.

Na het eten nog even een yahtzeetje en om om 8.30 naar bed.

16april

Mama jarig. Hieperdepiep hoeraaaa. Na het ontbijt weer aan de wandel. Prima route en we gingen als een banaan, tot dat de weg echt heel steil omhoog ging. Maar dan ook echt steil. Zo steil dat de rugzak ons bijna omlaag trok. En wat omhoog gaat, moet ook weer naar beneden. Helaas op een gravelpad met losse stenen. Lekker voor de voet en de stabiliteit. Weer een fantastische slaapplek gevonden: “Albergue O Lar de Pepa”.

Voor €10 pp hadden we een eigen kamer met met echt beddengoed en zelfs een handdoek. Ik heb al een heel gesprek gehad in het Spaans met José. Ik dacht dat hij Pepa heette (gezien de naam van deze herberg) maar zo heet zijn moeder van 97jr oud. Tenminste, ik denk dat hij dat zei. Persoonlijk vind ik dat mijn Spaans heel begrijpelijk is maar daar denken Spanjaarden wel eens anders over. In ieder geval lachen José en ik heel wat af om onze eigen grapjes 😂. Aan het einde van de avond kwam hij met een bloemetje aan voor mijn moeder, hoe lief is dat?!

17 april

Hele zware tocht gelopen. Over een keienpad waar een beekje tussendoor stroomt, omhoog klimmen, oppassen voor natte voeten. 12km over bergen en door dalen maar nu kunnen we lekker bijkomen in een ecologische herberg. Deze mensen verbouwen alles zelf. Helaas hebben ze ook kippen maar ik ga ervan uit dat ik er vanavond eentje uit kan zoeken 😁 Ze heten Candy en Javier en het is alsof je familie bent, zo lief. Nu aan de citroen verbena thee. Wel is het nog de vraag hoe we dit gaan betalen. Kunnen we pinnen of moet het cash? Cash hebben we nog maar €32,20. Living dangerously…. 😁

Over dangerously gesproken, we kregen een likeurtje na het eten. Ook van druiven uit eigen tuin. Ik hoop dat de hechtingen in mijn maag goed zijn genezen want anders lossen ze nu spontaan op, net zoals de spekzolen van mijn mooie donkerbruine lederen muiltjes 😂

18 april

Mama vond nog ergens €10 in een van de 80 zakken van onze afritsbare broek dus we konden gelukkig ons verblijf betalen. In totaal €40 voor avondeten, drinken, overnachten en ontbijt, da’s bijna gratis! Vandaag gingen we toch maar eerst op zoek naar een pinautomaat. Met gebarentaal en fonetisch een kassa nadoen kom je een heel eind en dus gelukkig weer wat geld in onze zak. Alles gaat immers met cash hier.

Tijdens de loop kwamen we erachter dat we gewoon té moe zijn vandaag. Ook was het ontzettend warm en liepen we over een pad zonder ook maar iets van schaduw. M’n moeders knie deed pijn tijdens het lopen en mijn voet ook. Overigens doet mijn voet ook pijn als we niet lopen maar ik moet het nog even ruim 60km volhouden. Een beetje rust kan dus geen kwaad. Na ca 10km besloten we dus om een (heel goedkoop) hotelletje op te zoeken en uit te rusten….heeeeeerlijk!

19 april

Omdat we voor op schema lopen, moeten we onze hikes wat beter doseren. Voor vandaag hadden we ca. 10km in gedachten. We moesten een beetje van het pad afwijken en dus kwamen we na, een kleine detour, moe en bezweet bij de Albergue de Peregrino aan. Die stomme rot-herberg was dus gesloten!!! Oeps….dat is geen pelgrim-taalgebruik. Ik bedoelde dus “nare herberg”. Hadden ze dat niet eerder aan kunnen geven? Moesten we weer terug naar het hoofdpad en hebben we dus voor niks 2km extra gelopen. Nou, op naar de volgende Albergue dan maar…. nog eens 10km verderop 😩 In totaal dus 22km gelopen wat helemaal niet de bedoeling was en nu liggen we nog veel verder voor op schema. Mama en ik hebben besloten om hier gewoon een extra dag te blijven chillen. Voor savonds een massage geboekt, we vonden dat we dat wel hadden verdiend.

20 april

Chillen op de billen! We gingen Caldes de Reis onveilig maken. Lekker met onze voeten in de thermal spa hangen, beetje picknicken langs de rivier en zo.

21 april

Op hoop van zegen! We gokten erop dat we halverwege een slaapplaats zouden vinden want we moeten echt langzamer zijn. Gelukkig vonden we een Albergue in Valga. Het was erg druk en ik heb inmiddels echt een hekel gekregen aan Duitsers. Degenen bij ons op de kamer hadden alles (stopcontacten) in beslag genomen, waren heel luidruchtig en ze stonken naar zweet. We hebben bij de receptie gevraagd om een privé kamer maar daar moesten we nog even op wachten, als er om 9pm geen invalide had ingecheckt mochten wij die kamer. Precies 9pm ben ik naar de receptie gegaan en hoera, we kregen de invalide kamer (€6,- pp. Het leven van een pelgrim is echt goedkoop).

22 april

Eeeeeer is er één jarig hoera hoera. Dat kunnen jullie niet zien (alleen lezen) maar dat ben iiiiiiiik 😁

Na het ontwaken kwamen we erachter dat er geen ontbijt beschikbaar was en dus moesten we op een lege mag gaan lopen. De route was zo mooi en als mijn maag niet had geknord, heel rustiek. Halverwege gingen we ergens koffie drinken in een mini dorpje bij een hele enge man. Hij had een heel verhaal over scheerschuim…tenminste, dat denk ik. Mijn Spaans en dat van de Spanjaarden wil nog wel eens verschillen. Uiteindelijk kwamen we aan in Padron. We hebben pulpo (inktvis) gegeten op de locale markt en nu even met de voetjes omhoog. Het lopen gaat ons steeds moeilijker af. Bij mama speelt haar knie op en ik durf inmiddels ‘s avonds mijn schoen niet meer uit te doen. Zodra ik ‘m uitdoe ploft mijn voet uit elkaar…. Ik hoop maar dat we de eindstreep lopend halen…

Oh, en voor de nieuwsgierigen…het eten gaat niet zo goed. Nou ja, eigenlijk gaat het heel goed, alleen niet volgens de regels van een gastric bypass. Eten en drinken scheiden is dus onmogelijk aangezien we nooit weten wanneer we weer iets tegenkomen. Ook lopen die 6 eetmomentjes fout omdat die tijden zo raar zijn. Soms lunchen we om 12.30pm maar soms ook om 3pm. Nou ja, zodra ik weer thuis ben zal ik me weer aan de regels houden. Op dit moment past Sint Jacob op mij (en mn moeder) 😉

Tot volgende week 😉

Advertenties

4 gedachten over “Week 16: De Camino deel II

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s