Week 17: De Camino deel III…

Asjemenou…ineens zit ik weer thuis en is het allemaal voorbij. Alsof ik niet ben weggeweest. Maar laat ik bij het begin van de week beginnen.

De dagen voorafgaand aan onze aankomst in Santiago verliepen heel dubbel. Mijn moeder en ik waren ontzettend moe en ons lichaam begon toch wel wat te vervallen. Voor mijn moeder waren de heuvels een sloper. Bergop was lastig i.v.m. haar COPD en bergaf was killing voor haar knie. Voor mij was het gewoon mijn voet. Het maakte niet uit of ik wel of niet liep en of dat ik bergop of bergaf liep…hij deed gewoon constant pijn. De laatste week heb ik op veel paracetamol uitgelopen.
We waren heel blij dat Santiago steeds dichterbij kwam maar toch waren we ook wel wat verdrietig omdat daarna de reis over zou zijn. De laatste dagen hebben we puur in afwachting van de aankomst in Santiago gelopen dus laat ik daar maar mee verder gaan…what way? that way

25 april: Santiago de Compostela
We verlieten ’s ochtends op een redelijke tijd het hotel in O Milladoiro. Volgens Google Maps moesten we van dat hotel nog 6km lopen naar de kathedraal van Santiago.
Okay, laat ik één ding duidelijk maken! Ik denk dat de Spanjaarden Google Maps hebben ontworpen. Beiden hebben er iedere keer ontzettend naast gezeten.
Als je aan een Spanjaard vraagt hoe ver iets is, zegt ie dat het op zo’n 50 meter lopen ligt. Dat blijken dan 350 meters te zijn.
Als je aan een Spanjaard vraagt hoeveel heuvels je nog op- en af moet lopen naar Santiago, zegt ie dat er nog één klein heuveltje aankomt maar vanaf daar is alles vlak. Dat kleine heuveltje blijkt dus 290 meter hoog te zijn en daarna komen er nog veel meer heuvels. Oh, en Santiago ligt blijkbaar bovenop op een heuvel.
Als je op Google Maps checkt hoeveel kilometer het nog is naar de Kathedraal, zegt ie 6km. Nou, tel daar dus nog maar 1,9 km bij op!

Anyway, we verlieten dus ‘s ochtends vol goede moed het hotel en liepen gelijk tegen de 1e hindernis aan. Een hele steile heuvel omhoog. Mama vroeg nog of we dat niet af konden snijden dus ik antwoordde: “Nee mama, dat kan niet. We moeten de pijl vinden en die staat daar ergens bovenaan de heuvel”. Eenmaal bovenaan de heuvel vonden we de bekende gele Camino pijlen en we konden weer verder… via een ander pad dezelfde heuvel heel steil omlaag met onderaan de heuvel een kruispunt met ons 1e pad. Mama still more than 7 km keek me even boos aan maar ach, Santiago here we come! 😊
Hindernis 2 ontdekten we toen we een officieel Camino kilometerpaaltje tegenkwamen. We hadden inmiddels al 1,5km van de (wat we dachten) 6 gelopen dus WTF??? Waarom stond er dan 7,664km op het paaltje? Dus waar Google Maps zei dat het nog 6km was naar de Kathedraal, bleken dat er  uiteindelijk ruim 9 te zijn.  Ach, Santiago here we come! 😊
Nadat we het dorpje O Milliodoiro hadden verlaten, ontdekten we hindernis 3…we waren een stempel vergeten in het hotel. We kregen het benauwd want nu hadden we niet het vereiste aantal stempels van 3 per dag. Aan de andere kant, we hadden de foto’s nog en de hotelafrekening dus misschien kon dat ook meetellen? We gingen in ieder geval niet meer terug om ‘m te halen en we gokten op een goede afloop. Inmiddels konden we Santiago al zien liggen….spannend!Santiago

 

Via een bos bereikten we rond 11am de buitenwijken van Santiago. Weinig inspirerend en een beetje teleurstellend dus snel doorlopen maar. Rond 11.30am begon het te kriebelen want ondanks dat we bergop moesten lopen, op deze manier zouden we de pelgrimsmis van 12 uur kunnen halen. Mama en ik zetten alles op alles en om 11.45am bereikten we de oude citadel met allemaal leuke winkeltjes! Oh nee, oogkleppen op! 11.55 stonden we voor de kathedraal (die ze aan het renoveren zijn) en moesten we snel zoeken naar de ingang. Ja, daar aan de zijkant! Rugzakken mogen niet mee naar binnen. Een bedelaarsvrouw beloofde dat ze er voor een euro op zou passen. Hm, wel of niet doen? Kan ons het schelen, we doen het gewoon (mijn paspoort en geld zaten in mijn beglitterde buiktasje. Duh!). Snel kwakten we onze rugzakken op de grond en renden de kerk in….We made it!

Natuurlijk zat de kerk bom en bomvol en moesten mama en ik staan. Ja…right…daar waren we toch echt te moe voor en dus zijn we, na even rond te hebben gekeken, weer naar buiten gegaan. De rugzakken lagen er nog en de bedelaarsvrouw kreeg haar geld. Ze zei nog iets in het Spaans maar dat verstond ik niet. Ik denk dat ze ons zoiets vertelde als dat ze echt niet meer euro’s hoefde en ons bedankte voor het oppasklusje. Toch had dat bedankje leuker geklonken als ze er bij had gelachen en niet haar handen in de lucht had gegooid.

Omdat we zo snel aan waren komen ‘rennen’ om de mis te halen, hadden we nog amper rondgekeken waar we precies waren. Het bleek dat ons hotel recht tegenover de ingang van de kathedraal lag. Mooi zo, gelijk even inchecken en naar onze kamer. Eindelijk tijd om even uit te puffen.
Nadat we weer op krachten waren gekomen, trokken we onze mooie Jezussandalen aan (voorlopig even geen donkerbruine lederen muiltjes met spekzool voor mij hoor 😊) en hop, naar naar het bureau om ons certificaat te halen. Nou, je weet je niet wat je meemaakt….je moet dus in de rij gaan staan tussen vele andere pelgrims totdat je aan de beurt bent. Wat een desillusie. Geen fanfare die speelt, geen spandoeken die zijn opgehangen, geen kerkkoor dat zingt…. Nope, gewoon in de rij staan totdat je (in mijn geval) naar balie 7 mag om je pelgrimspaspoort te laten zien. Gelukkig was de medewerker heel aardig en belangstellend. Hij zorgde ervoor dat ik me niet één van de massa voelde en dat ik trots kon zijn op onze prestatie. Hij vroeg of ik ook een kilometer certificaat wilde (ja duh!) en toen ik mijn beide certificaten ontving, moest ik echt even een traantje wegpinken. Het was blijkbaar toch wel emotioneel, ik ben ook zo’n watje ☹.

Toen ik klaar was, liep ik naar mijn moeder (zij was nog bezig bij balie nr.2) en daarna liepen we samen naar de uitgang. Oja, eerst nog even betalen. Dat is dan p.p. €3,- voor het km certificaat en €2,- voor de koker om de certificaten in te vervoeren! in front of the cathedral
Op het plein voor de kathedraal even de verplichte foto gemaakt die helemaal niet zo leuk is omdat die kathedraal in de steigers staat. Echt he? Hadden ze dat nou niet op een ander moment kunnen doen? Was het persé nodig om die kerk te gaan renoveren net als wij er zijn? Beetje jammer dit…

Zo, tijd om naar “De huiskamer van de Lage Landen” te gaan. We hadden dit adres doorgekregen via ons lidmaatschap van het Nederlands Genootschap van Sint Jacob en het is speciaal voor de Nederlands sprekenden om hun Camino ervaringen uit te wisselen en ze hebben er Nederlandse koffie en speculaasjes 😊. Dat was leuk zeg. Het maakte de hele toch wel wat zakelijke registratie van onze prestatie weer goed. Het wordt bemand door vrijwilligers en ze waren zo belangstellend en lief dat we daar best lang hebben gezeten (met ondertussen nog een 2e kopje koffie en een 2e speculaasje). Zij gaven ons de tip om naar de mis van 7.30pm te gaan omdat we dan meer kans op een zitplaats zouden hebben. Dat hebben we dus ook uiteindelijk gedaan maar voordat we naar de mis gingen, gingen we eerst nog wat anders doen…. Op een terrasje, in de zon, onze certificaten bekijken met een wijntje (of 2) erbij.finally vino time

 

Daarna is alles heel snel voorbij gegaan. De mis was in het Spaans maar we hoorden iets van Holanda voorbij komen dus dat ging natuurlijk over onze geweldige en unieke prestatie. We hebben na de mis lekker gegeten. Toen was het tijd om te slapen.
De volgende dag hadden we uitgebreid de tijd om Santiago te bekijken, daar ben je overigens snel doorheen hoor. Nog even wat souvenirtjes gekocht en toen was het tijd voor de laatste nacht.
De volgende ochtend om 4.30am ging onze wekker, om 5.15am stond onze blinde kamikaze taxichauffeur klaar en om 6.40am ging onze vlucht via Madrid terug naar Amsterdam.
En daar zijn we dan. Boordevol verhalen en hier is het alsnog we nooit zijn weggeweest. Het huis is nog steeds een zooi, Elmo de Chihuahua is nog steeds niet zindelijk als hij te blij is (en boy, wat was hij blij toen hij me weer zag) en de koelkast was leeg.

Ik heb in het begin deze blog geïntroduceerd als een verhaal over mijn voorbereiding op de Camino en nu dat achter de rug is, ben ik heel hard aan het nadenken of ik wel of niet verder moet bloggen. Ik heb vast nog zat te schrijven over hoe het gaat met mijn gastric bypass, of ik wel of niet ga verhuizen, hoe het gaat met mijn ADHD therapie etc maar ja, zitten mensen daar op te wachten? Of nog belangrijker, vind ik het nog wel leuk om te doen?

Ja! Ik vind het leuk om te doen dus ik voorlopig gewoon nog even verder maar voor deze week heb ik genoeg geschreven.

Tot volgende week 😊

2 gedachten over “Week 17: De Camino deel III…

  1. Echt doorbloggen! Zo leuk om te lezen over de possitive look on life van jou. Eerlijk en direct! Niet zo n vlak glamour verhaal maar real life! Santiago verhaal geweldig…onvergetelijk met je moeder💋

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s