Week 18 & 19: Een groot zwart gat…

Black hole in space

En toen was er een diep zwart gat…. Zwarter dan dat zwarte gat kan bijna niet. Dit was gewoon dat beruchte zwarte gat waarin alles verdwijnt. Het grote absolute niets! Vandaar verleden week ook geen nieuwe post in mijn blog. Ik was er niet toe in staat. Nu wel maar bereid je maar voor, het wordt een klaagzang.
Als je zo lang naar iets toeleeft en het is voorbij, hoe ga je daar dan mee om?
Nou, blijkbaar doe ik dat als een plumpudding. Alles is me te veel en het enige wat ik wil is gewoon weer mijn rugzak op mijn rug gooien en gaan lopen. Geen verantwoording meer, niets hoeven regelen, alleen maar lopen. Het maakt niet uit waarheen. Oh, natuurlijk wel ergens waar het een beetje lekker weer is, iets van 20 graden met een Simpsons lucht. Toch gaat het gewone leven gewoon weer verder en draai ik ook weer gewoon mee in die hele carrousel.

Al die verplichtingen, dat is toch wel een dingetje aan het worden. Iedereen heeft altijd zoveel verwachtingen van mij. Ook nu, na mijn gastric bypass, heeft iedereen onrealistisch hoge  verwachtingen. Kijk, ik krijg geen size 0, nooit gehad en zal ik ook nooit krijgen. Misschien als ik dood ben, een jaar onder de grond lig en enigszins gemummificeerd ben,  misschien dat ik dan een size 0 heb maar daar zit ik nog niet op te wachten. Overigens wil ik gecremeerd worden dus dat maakt die size 0 echt onmogelijk.
Ook heb ik een minder strak velletje. Dat hoeft niemand me te vertellen en nee, ik doe geen extra oefeningen want daar heb ik gewoon geen zin in en/of tijd voor. Ik heb echt genoeg te doen zonder iedere dag oefeningen te doen. Dus misschien zie ik er ouder c.q. gerimpelder uit, is mijn buik niet zo strak, hangen mijn biceps aan de onderkant van mijn bovenarmen en zijn mijn borsten veranderd in kipfiletjes, dat wil niet zeggen dat iemand dat dan maar moet zeggen. Ik snap die noodzaak niet hoor om onaardige dingen te zeggen. “Als je niets aardigs hebt te zeggen, houd dan je mond!”: dat is een wijze les die, ik durf het bijna te zweren, iedereen wel van thuis uit heeft meegekregen.D6CCD1C4-385D-44A5-A9A3-F1DAAC71236D
Oh, en weet je wat ook stom is? Dat ik amper iets durf te eten waar iemand bij is, bang om commentaar te krijgen. “Oh, kun je dat wel eten?”, “Ik dacht dat je veel minder kon eten?”, “Weet je zeker dat je een frietje wil?”, “Mag je dat wel?”…dat soort dingen. Ik weet heus wel wat ik wel en niet mag. Ik mag namelijk alles! Alleen in veel kleinere porties en goed uitgebalanceerd. Dus ik mag heus wel een frietje, ik mag heus wel een wijntje en ja, ik kan een hele banaan eten. Ik balanceer alles netjes en het enige wat me nog steeds niet lukt, dat zijn die stomme, achterlijke 6 eetmomentjes.

Ik heb dat op 30 april tijdens mijn medische (routine) controle bij de Obesitas kliniek met de arts besproken. Zij stelde me enigszins gerust omdat ze zei dat het beter is om alle voedingsstoffen in 5x binnen te krijgen dan in 6x met een lading stress erbij. ‘Probeer je aan die 6 momentjes te houden maar zodra je merkt dat het niet lukt, pas j

e schema aan naar 5. Niks aan de hand hoor’. Okay, dat was fijn om te horen. Wat pas echt leuk was om te horen, was het: “Zie je nou wel?!” van haar. Bij de meting was ik namelijk bijna 50% van mijn overgewicht kwijt. Ikke, die zo langzaam af viel dat mijn weegschaal al in slaap viel als ik aan kwam lopen! Ik ben gewoon al iets meer dan 20kg kwijt.different_size_clothes Wel gek eigenlijk dat het dan maar 1 a 2 kledingmaten scheelt. Het zou eigenlijk 4 maten moeten schelen want dan heb je echt reden om te gaan shoppen. Nu nog niet, nu vind ik het zonde. Ik draag mijn broeken nu gewoon met een riem, bloesjes open over een topje ipv dicht en mijn jurken zitten gewoon wat ruimer. Ik kan er niet echt over wakker liggen, er zijn belangrijkere dingen in het leven toch?

Zo relaxt als de arts was, zo a-relaxt was de diëtiste van de OB Kliniek tijdens de groepssessie de volgende dag. Die groepssessies zijn echt waardeloos maar ze horen er nu eenmaal bij. Voor de operatie vond ik het af en toe wel nuttig maar nu vind ik het tijdverspilling. Nou, ik had die dag dus in totaal 3 groepssessies  waarvan de 1e met de psycholoog was. We kregen een soort les over de drie G’s, Gevoel – Gedachten – Gedrag, maar wat ze ons exact probeerde bij te brengen? Geen idee want mijn aandachtspan was daar net niet groot genoeg voor.
De 2e groep sessie was met de diëtiste. Voordat ik in het OB traject kwam, moest ik een half jaar naar een dietiste. Ik heb er eentje via Dieetplaneet.nl gevonden en met haar kon/kan ik het goed vinden. Ik ga nu nog steeds 1x per maand (op eigen kosten aangezien ze niet bij de kliniek hoort) bij haar langs. Zij checkt of ik genoeg en/of de juiste goede stoffen binnen krijg, of het allemaal nog lukt en eventueel geeft ze advies. Ze gebruikt in ieder geval nooit het belerende vingertje….foei!
De a-relaxte dietiste bij de kliniek heeft een andere werkwijze. Toen we de eetmomenten bespraken en ik uitlegde dat ik die 6 meestal echt niet haal, ging dat denkbeeldige vingertje omhoog “FOEI”. Ik heb sowieso een beetje moeite met autoriteiten en/of mensen die mij vertellen wat ik moet doen dus op het moment dat ze door bleef hameren dat ik alles anders, beter en eerder moet inplannen, dan haak ik af! Mijn blik gaat op oneindig, vuisten gebald en de Oost-Indische proppen in mijn oren.
De 3e sessie was met de bewegingsdeskundige. Al sinds dag 1 bij de kliniek hebben we nog nooit dezelfde bewegingsdeskundige gehad, dus ook deze keer hadden we een nieuwe. Eigenlijk was ik vergeten dat we moesten “sporten” omdat ik het schema kwijt ben. Toen ik binnenkwam, begon ze al gelijk met: “Ga je daarin sporten?”. Ik keek naar beneden…gympies, stretch spijkerbroek, T-shirt….. Sporten op de kliniek is toch anders dan sporten in een sportschool, tenminste, er heeft bij mij nog nooit ene druppel zweet gevloeid dus: “ja hoor, ik ben okay”. Dat vond ze dus al niet leuk. Gosh, ik ben ook echt goed in het maken van nieuwe vrienden ☹
Vervolgens kregen we een lijstje met 10 oefeningen waar we op moesten schrijven hoe vaak we dachten dat we de oefening konden doen, daarna hoe vaak we de oefening daadwerkelijk hadden gedaan en dan als laatste of dat je jezelf had onder- of overschat.
Één van die oefeningen was het in- en uitstappen van een hoepel. Niks geen speciale dingen, gewoon een stapje naar voren, been aansluiten, stapje naar achter en weer been aan sluiten.
WTF???? Ik heb net 192,5km heuvel op/heuvel af gelopen met rugzak met ruim 10kg op mijn rug. Wat denk je nou?
Snap je nu waarom ik die groepssessies tijdverspilling vind? Ik begrijp het idee erachter wel, maar het is zo onpersoonlijk. Oh, en ik ben sowieso niet zo goed met groepen. In het begin werd er ook een Whatsapp groep aangemaakt. Ik had er al zo mijn twijfels over, ik vind een vriendschap onderhouden al lastig, kun je nagaan als je in zo’n groep zit en iedere keer meldingen krijgt? Ik ben er dus uitgestapt.IMG_1659

Alsof die sessie bij de OB kliniek nog niet genoeg waren, had ik ook nog een sessie bij mijn ADHD coach en eentje bij de arts over ADHD medicijnen.
Die ADHD coach is echt geweldig! Echt, ik vind het heerlijk om daar dingen te bespreken. Ik mag daar alles zeggen, niks is raar, overal is een verklaring voor en ik kreeg niet naar mijn hoofd geslingerd dat ik eens normaal moet doen, stil moet zitten en niet met mijn handen moet zwaaien of eerst eens na moet denken voor ik iets zeg of doe. Het is zelfs zo relaxt dat het best irritant is wanneer die coach ook eens wat zegt. Oh, en wat dus echt irritant is, is dat hij me huiswerk heeft gegeven. Huiswerk! Really? Ik ben toch geen klein kind? Natuurlijk ben ik het blaadje alweer kwijt dus dat scheelt, wat je niet weet kun je ook niet maken 😊.
De bedoeling is dat ik, in combinatie met medicijnen, met de coach ga werken om mijn leven en mijn hoofd wat rustiger te krijgen. Geen opgejaagd gevoel meer, geen schuldgevoel als ik eens helemaal niks doe, meer overzicht, minder chaotisch, zekerder van mezelf, minder impulsief….etc. Dat lijstje is heel lang. zombie
Dus als je de volgende keer een zombie ziet die haar leven compleet onder controle heeft, dan ben ik het! Hahahaha 😊 Nee hoor, de medicijnen zijn niet sterk genoeg om me te verzombificeren. Ze zijn bedoeld als hulpmiddel bij de begeleiding door de coach. Het duurt ook nog even voordat ik ze heb en zelfs als ik ze heb, moet ik eerst ‘ingesteld’ worden en uit ervaring weet ik dat ik heel slecht reageer op medicijnen. Over mijn reactie op medicijnen kan ik echt hele verhalen vertellen maar dat zal ik bewaren tot een volgende keer….als ik er aan denk tenminste. Het verhaal over de anesthesist wiens keel werd dichtgeknepen omdat de epiduraal niet werkte is best leuk, al zou de anesthesist dat niet toegeven.

Tot de volgende keer 😊

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s