(NL) Week 20 en 21: You’ve got (fan)mail…

fanmailJoepieeeeee….ik heb fanmail ontvangen!
Okay, het kwam van mijn schoonmoeder dus zij staat hier misschien niet helemaal neutraal in, maar toch….het was echte fanmail. Ze appte me dat ze mijn blog miste. Dat is toch helemaal geweldig? Nou ja, niet dat ze mijn blog miste want dat komt omdat ik alweer een week achterloop en dus weer 2-in-1 moet schrijven, maar dat ze uitkijkt naar een nieuw verhaal!

Maar weet je, het is helemaal niet zo makkelijk hoor om een blog te schrijven. Mijn lijstje met onderwerpen had ik verleden week al klaar en ik wilde al aan mijn blog beginnen toen er alweer een miljoen biljoen andere dingen gebeurden en dan zijn al mijn onderwerpen alweer achterhaald.
Ik wilde bijvoorbeeld een heel epos schrijven over hoe ik me genept voel door Pathé, over hoe slecht de klantenservice van Praxis is, over dat je nog steeds mijn sokken ziet zitten die tijdens de Camino door de zon in mijn benen staan gebrand en dat als ik een jurkje aanheb, je hele witte voeten/enkels ziet, of over dat ik nu toch echt de titel en omschrijving van mijn blog moet gaan aanpassen, over dat ik toch een nieuwe röntgenfoto van mijn voet moet laten maken, over onze Muppet die bijna door een herder was opgegeten en boordevol hechtingen zit en nog vele andere dingen.
Nu denk ik dat mijn blog gaat over mijn onvermogen om een compliment in ontvangst te nemen. Oh, en toch ook maar het stukje over Pathé want ik ben echt geïrriteerd.

Kijk, mijn beste vriendin en ik gingen naar de bioscoop om een “An American in Paris” te zien. Wij zijn allebei gek op oude films dus hoe gaaf is dat om eindelijk een oude film op het grote doek te bekijken? Natuurlijk hoort daar popcorn bij dus snel nog even een bak gescoord, een flesje water erbij en we gingen klaar zitten in de zaal. Toen de film begon, waren we nog even in de veronderstelling dat het een soort moderne intro was om de oude film in te leiden maar mooi niet. Het was gewone een rare toneel versie en ook nog eens zonder tapdance. Wat een teleurstelling zeg! In de pauze zijn we weggegaan, dit IMG_1731was niet om aan te zien. We hebben direct een verzoek ingediend bij Pathé om ons geld terug te krijgen (of een voucher, ook prima). Ik vind dat ze veel duidelijker hadden moeten aangeven dat het om een moderne versie ging want dan hadden wij natuurlijk nooit kaartjes gekocht. Ik kreeg van Pathé te horen dat in de omschrijving stond vermeld dat het om de musicalfilm ging dus ik legde uit dat de originele film uit 1951 ook een musicalfilm is maar dat had al geen zin meer.
Om een lang verhaal kort te maken, Pathé heeft ons een buffetvoucher aangeboden die ik heb geweigerd aangezien we absoluut niet ontevreden waren over de popcorn, die was heerlijk. Daarna heb ik niks meer van ze gehoord. Ik vind het zo frustrerend dat je niet eens normaal met ze kunt communiceren. Het moet allemaal via e-mail en iedere reactie die ik geef wordt beantwoord door weer iemand anders. Wat kan ik verder nog doen? Pathé boycotten? Dat kan, maar dat betekent dat ik nooit meer naar de bioscoop kan in Nederland.
Iemand een idee?

En dan nu dat complimentengedoe.
Waarom is het zo moeilijk om een compliment in ontvangst te nemen? Ik weet zeker dat dit niet alleen voor mij geldt, ik denk dat de meesten onder ons er moeite mee hebben. Een Amerikaanse collega heeft mij wel eens gevraagd waarom Nederlanders nooit een compliment willen horen. Zou het iets uit onze cultuur zijn dan?
Ik denk dat we onbewust allemaal een bevestiging willen dat we leuk/geslaagd/grappig/mooi etc zijn. We plaatsen allemaal foto’s of schrijven stukjes en dan hopen we dat mensen daarop reageren of in ieder geval een ‘thumbs up’ geven. Als dat dan niet/niet genoeg komt, dan gaan we twijfelen aan onszelf. Was het niet leuk genoeg? Zat mijn haar debiel? Is het teveel? Etc.
Maar dan, als mensen wel enthousiast reageren, dan geloof ik ze niet. Als iemand zegt dat mijn haar leuk zit, reageer ik met “dat komt omdat ik het vanmorgen heb gekamd”. Of “Wat zie je er goed uit” dan reageer ik met zoiets als “Dat komt natuurlijk door mijn nieuwe parfum”. horsies

Dit gebeurde ook toen ik na mijn laatste blogpost heel veel complimentjes kreeg over mijn ‘nieuwe’ lichaam. Ik heb altijd moeite gehad om serieus naar mezelf te kijken in de spiegel want dat vind ik gewoon niet prettig. Vroeger niet en nu nog steeds niet. Na de laatste blogpost bleven de complimentjes toch in mijn hoofd sudderen en ben ik eens serieus in de spiegel gaan kijken. En wat denk je? Ik ben wel een beetje blij met wat ik zie, best trots ook. Ik ben er nog lang niet (ik heb nog altijd 20kg te gaan) maar het begin (en mijn taille) is er. silhouet
Maar wat maakt het dan zo moeilijk om een compliment in ontvangst te nemen? Is het onzekerheid? Of misschien toch een cultureel iets? Nou, hier heb ik lang en uitgebreid over nagedacht en mijn antwoord…… geen idee.
Maar ik heb eigenlijk helemaal geen zin meer om hier over te schrijven. Ik had in mijn hoofd al een soort Libris Literatuur prijs verdiend omdat ik dit onderwerp zo goed heb benaderd en omschreven maar ik kan het gewoon niet. Het is saai, mijn brein springt alle kanten op en ik heb tijdens het schrijven van deze post echt een geweldige vrouw ontmoet.

Ik was aan het werk in mijn antiekwinkel en had even pauze. Omdat het zo lekker weer was, stond ik in de deuropening van mijn winkel, lekker in de zon, van mijn kopje koffie te genieten. Er kwam een echtpaar met een kindje in de kinderwagen aangelopen en de mevrouw wilde graag even binnen kijken. Haar man liep ondertussen met de kinderwagen (en kindje) verder en ze vertelde me dat ze aan het heen en weer lopen waren om te proberen het kindje in slaap te krijgen. In het daarop volgende kwart

ier hebben we allebei heel veel informatie uitgewisseld (ze zijn Engels, hebben voor Shell gewerkt, hebben ook overal gewoond, zijn gek op Oman (Omani tattooIk heb een Omani tattoo! OMG, heb je dat gehoord van die cycloon?), Café 42 in de Piet Heynstraat serveert een geweldige lunch, Nederland is niet leuk maar er zijn ergere landen,  Pathé sucks maar de popcorn is lekker!, Arabische parfum ruikt heerlijk, waarom worden we niet gevraagd om een leuk bedrijf in Thailand te runnen, Wat is dat voor een tattoo? Oh, dat is mijn Camino tattoo! Zo cool! Dat wil ik ook ooit doen, etc).camino tattoo

Toen het kindje sliep, kwam haar man naar mijn winkel toe om zijn vrouw op te halen. We hebben op de valreep nog even onze namen uitgewisseld en ik heb haar een kaartje van de winkel gegeven met daarop mijn privé nummer, nog even snel een omhelzing en weg was ze. Ze kwam direct weer terug want ze had het kaartje laten liggen, opnieuw een knuffel, nog even een “ben zo blij dat ik je heb ontmoet!” en toen moesten ze echt doorlopen want het kindje werd alweer een beetje wakker. Ik ben haar naam alweer vergeten maar ik denk dat we goede vriendinnen gaan worden 😊

Tot de volgende keer 😊

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s