Week 22, 23, 24, 24,5: Mijn smurf…

OMG wat vliegt de tijd! Je knippert met je ogen en we zijn ineens weer 3 weken verder sinds mijn laatste post. Oh, en toen ik nog een keer knipperde was mijn jongste dochter ineens geslaagd voor haar schoolexamen, werd ze 16 jaar en kregen we te horen dat ze was ingeloot voor een kamer dus gaat ze binnenkort het huis uit. Mijn smurfje….

Wat is dat toch met die tijd? Als je klein bent dan kan alles niet snel genoeg gaan. Wat keek ik uit naar mijn 18e verjaardag! Eindelijk volwassen, ik mocht mijn rijbewijs gaan halen en ik was oud en wijs genoeg zodat mijn ouders niet meer aan mijn hoofd hoefden te zeuren.  Maar zodra je die leeftijd bent gepasseerd gaat alles als een raket voorbij en ben je ineens 46 jaar, 26 jaar getrouwd, 2 kinderen en ben ik toevallig pas geleden met mijn vader gaan stappen 🙂

miu miuHahaha, dat stappen met mijn vader was dus echt heel leuk. Het was sowieso de eerste keer sinds mijn gastric bypass dat ik op stap ging en dan ook nog met mijn vader.
We hadden in de stad afgesproken om samen wat te eten. Het was heerlijk weer dus we konden lekker buiten zitten, zonnebrilletje op, wijntje erbij…puur genieten! Uiteindelijk kregen we honger dus hebben we wat eten besteld.
Ik ben er overigens achter dat 2 voorgerechtjes of alleen 1 hoofdgerecht prima te doen zijn met mijn kleine kiwi-maagje. Je houdt wel wat eten over maar dat maakt niet uit toch? Daar hebben ze doggy-bags voor uitgevonden zodat je de volgende dag een snack of lunch hebt 🙂

Oja, stappen met mijn vader.
Na het eten (en één of veel wijntjes) nog even koffie gedronken en toen kreeg mijn vader het briljante idee om een afzakkertje te gaan halen in De Landman, onze favoriete bar.  Aangezien ik op de fiets was zei ik dat mijn vader maar achterop moest gaan zitten. Hahahaha mooi niet dus! Mijn vader is 68 jaar en een dame (ikke in dit geval) hoort achterop te zitten. Met gevaar voor eigen leven ben ik achterop gesprongen en ging mijn vader fietsen, door de smalle straatjes van Den Haag met terrasjes aan beide kanten. Mensen moesten hun bord van tafel tillen als wij eraan kwamen want het paste net niet. Of waarschijnlijk paste het wel maar niet als je wat alcohol op hebt, dan heb je 2x zoveel ruimte nodig. We zijn toch bij De Landman aanbeland en daar hebben we nog even wat gedronken voordat het tijd was om echt af te zwaaien. Mijn vader heeft mij naar huis gefietst (langs de Mauritskade = water), ik ben uiteindelijk veilig thuis gekomen en direct mijn bed ingerold. Heftig hoor dat stappen op je 46ste….me and dad

Eigenlijk gaat de tijd altijd wel snel. Dat komt vast omdat je zoveel mogelijk leuke dingen probeert te doen en overal van probeert te genieten. Het enige moment wanneer de tijd heel langzaam gaat, is wanneer je iets doet wat of heel zwaar is of wat dus echt niet leuk is. Zoals met buikspieroefeningen, dat is én heel zwaar én echt niet leuk.
Dan denk je dat je al minstens 5 minuten aan het planken ben terwijl dat dan maar 20 secondes blijken te zijn. Ik probeer vervolgens om met mijn Matthew Star Powers de wijzers vooruit te sturen maar ik denk dat ik nog even moet oefenen. Die wijzers blijven mooi stil staan.
Goh, waar die tijd ook niet vooruit gaat is tijdens mijn “medicatie”-groep voor de ADHD. Echt, hoe verzinnen ze het? De komende 4 weken moet ik 1,5 uur stilzitten en iedereen mag zijn/haar verhaal vertellen. Oh, en er kwam ook nog een presentatie! Die presentatie had ik van tevoren al gezien en de rest, nou ja…daar zat ik eigenlijk ook niet echt op te wachten. Na een paar minuten wist ik al niet meer hoe ik moest zitten, waar ik naar toe kon kijken, wat ze eigenlijk hadden gezegd etc…. Gelukkig heb ik een Apple Watch waar ik stiekem Solitaire op kan spelen… Ssssttt!

Ik ben er wel achter dat “tijd” niet gewoon een dingetje is waar alleen ik tegen aan loop. Ik hoor het ook regelmatig van mensen om me heen. Iedereen verbaast zich erover hoe snel hun kinderen opgroeien, of hoelang ze eigenlijk al niet meer roken, of hoe oud hun auto eigenlijk al is etc.
We moeten gewoon en masse de hele dag buikspieroefeningen doen want dan gaat de tijd niet vooruit en dus worden we amper ouder en krijgen we allemaal een wasbordje…..
Of we genieten gewoon van het leven en accepteren dat het voorbij vliegt…

dr seuss

Toen ik nog een mini-Cinderellaatje was en nog met een poëzie-album rond liep te zeulen, heeft mijn vader er een gedichtje over “Tijd” in geschreven. Helaas heb ik het album niet meer maar het gedichtje staat in mijn hart gegrift, in papa’s handschrift en al.

“TIJD:
Dagen, weken, maanden, jaren,
tijden gaan zeer snel.
Tijden om nooit te vergeten,
onze tijden, weet je wel?
Tijdens die soms zijn versleten,
tijden soms ook zonder nut.
Maar iets wat je nooit zult vergeten,
je blijft altijd papa’s kleine tut!”

Tot de volgende keer 🙂

4 gedachten over “Week 22, 23, 24, 24,5: Mijn smurf…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s