Week nr? geen idee maar het gaat over DRUGS (en drank)…

Het heeft een miljoen jaar geduurd voordat ik eindelijk weer een nieuwe post plaats, dus laat ik beginnen met het aanbieden van mijn excuses.
Het is weliswaar een heel klein excuusje maar het is wel een welgemeend excuusje.

Weet je wat het is?
Ik had al een post geschreven hoor maar ik had ‘m gewoon niet geplaatst. Hij was gewoon een beetje saai. Dat komt omdat ik aan het experimenteren was met mediimg_2512cijnen en dat klinkt natuurlijk allemaal een beetje heftig….en dat is het ook! Drugs hebben mij nooit kunnen bekoren. Natuurlijk heb ik vroeger een keer geblowd (we wonen tenslotte in Nederland!) maar dat was min of meer “Been there, done that!”. Het deed niks voor mij en ik heb dat nooit meer gedaan. Het boeit me gewoon niet. Pilletjes, cocaïne of weet ik veel, ja daaaaaag….daar moet ik echt niks van hebben en dus heb ik dat nog nooit gedaan.
img_2511Wat ik wel heb genomen is Tramadol toen ik van een paard was gelanceerd en mijn stuitje had gebroken, onderrug zwaar had gekneusd en een gekantelde rechter SI-gewricht had. Tramadol was heel leuk 😊 Ik wist niet eens meer wie ik een uur daarvoor had gesproken, echt helemaal van de wereld was ik. Toch ben ik daar zsm  mee gestopt omdat ik geen controle had over mezelf. Ik voelde mezelf een soort Alice in Wonderland maar dan wel eentje die niet kon zitten.

Ik heb ook wel eens Xanax gebruikt tegen de vliegangst.
Als ik ga vliegen moet ik altijd bijna huilen, zo bang ben ik. Vroeger mocht je nog wel eens met de piloot praten. Ik trok dan een stewardess aan haar jasje en vroeg met dikke tranen over mijn wangen: “Mag ik asjeblieft even met de piloot praten?”. De stewardess zag wel dat het serieus was en liet me de cockpit binnen. Eenmaal daar zag ik hoe rustig de piloot was en hoe gezellig ze (piloot/ co-piloot/ boordwerktuigkundige) zaten te kletsen en dan was het voor mij wel weer okay. De piloot is kalm en dus is hij/zij (jawel, ook vrouwen kunnen een vliegtuig besturen) vast goed in zijn/haar werk. Tijd om terug te gaan naar mijn plek en de piloot laten doen waar hij/zij voor betaald wordt.
Omdat we naar Indonesie gingen, heb ik aan mijn huisarts een kalmeringsmiddel gevraagd en dat werd dus Xanax. Ja duuuuus……dat werkte echt niet. Na de vakantie ben ik terug gegaan naar de huisarts om mijn beklag te doen en daarna schreef hij de dubbele dosis voor.
Toen kwam het moment om de nieuwe dosis uit te proberen. Ik had een vlucht van rollercoasterAntwerpen naar Barcelona. Ik ging met de trein naar Antwerpen en nam vlak voor aankomt op de luchthaven mijn tabletje in. Eenmaal op de luchthaven kreeg ik te horen dat mijn vlucht een half uur was vertraagd.
“OMG! Dadelijk werkt die pil niet meer dus laat ik er nog eentje nemen!”
Je snapt, dat besluit valt niet binnen mijn Top 100 beste besluiten…..
Ik heb in een soort euforische toestand (ondanks onweer en veel turbulentie onderweg) die vlucht doorstaan maar ik heb die stomme pillen nooit meer genomen.

Ooooh…..ik was al weer afgedwaald. Waar had ik het over? Oja, medicijnen.
Nou, voor mijn ADHD was ik dus, onder begeleiding van mijn coach en psychiater, met medicijnen aan het experimenteren. Ik begon met Methylfenidaat Retard. Ik kan het niet eens uitspreken maar dat hoeft ook niet. Ik heb het gewoon over die “methy-dinges pillen” en iedereen begrijpt waar ik het over heb. Bizar toch? Ik snap dat niet hoor.
Toen ik nog helemaal niet in dat ADHD circus zat, kende ik alleen de naam “Ritalin” want daar word je mee doodgegooid in de kranten. Natuurlijk was ik huiverig voor pillen omdat volgens het nieuws alle doorgedraaide mensen aan de Ritalin zitten of hebben gezeten. Tijdens de eerste medicatie sessie is dat natuurlijk ook besproken, sowieso zijn alle voor- en nadelen besproken. Ook weet ik niet hoe dat met jullie zit maar ik dacht dat ‘retard’ iets heel anders betekende. Zal wel zijn omdat ik geen Native English speaking person ben.
Ik dacht dat ‘retard’ in het Engels een scheldwoord was (imbeciel). Dus toen de arts met “Methy-dinges Retard pillen” aankwam heb ik hem eerst boos aangekeken. Dat ADHD accepteer ik wel, eigenlijk ben ik zelfs blij dat het beesie eindelijk een naampie heeft, maar dat ik dan ook nog een stempel met ‘imbeciel’ zou krijgen, ging me net iets te ver! Net toen ik wilde antwoorden dat hij zelf een sukkel is en heel snel normaal moet gaan doen, verscheen de betekenis op het projectiescherm en viel het kwartje. Het zijn dus pillen die traag en lang werken. Ahaaaa….!
Voor mensen zoals ik, die moeite met structuur hebben en geen pillen op tijd iedere 2 á 3 uur kunnen nemen, is dit dus de oplossing. Deze pillen beginnen na een uurtje te werken en werken vervolgens gedurende 8 tot 12 uur lang.

Door mijn gastric bypass moesten we wel even aankijken hoe mijn lichaam op de medicatie zou reageren en dus ben ik begonnen met een hele lage dosis, 18mg. Nou, die eerste week (week 25/26) hadden die pillen dus echt totaal geen effect. Het zou ook kunnen dat ze geen effect hadden omdat ik was vergeten om de pillen op te halen bij de apotheek op te halen. Uiteindelijk heb ik ze dan toch een keer opgehaald en kon ik beginnen.
img_2335
Ik was echt zo benieuwd! Zou het een soort wonderpil zijn? Dat ik ineens heel georganiseerd zou worden? Zou ik me beter kunnen concentreren? En rustiger zou kunnen blijven zitten (handig voor mijn werk achter de balie bij de chiropractor)? Minder druk en veel zou praten? Zou ik dingen gaan afmaken? Meer geduld met slakken hebben? Minder agressief op de weg? En bovenal….zou het minder druk in mijn hoofd worden?

Nope! Er gebeurde helemaal niks, nakko, nada!

Tijdens de volgende medicatie sessie (week 26/27) werden mijn hartslag en bloeddruk gecontroleerd (in orde). Vervolgens werden de resultaten en eventuele bijwerkingen besproken (niks) en heeft de arts besloten dat ik een hogere dosis moest gaan proberen, 36mg. Natuurlijk vergat ik die pillen op te halen bij de apotheek (toch retard?) en dus begon ik pas op de donderdag.
Omdat die pillen niet goed gaan met alcohol (schijnt dubbel aan te komen) heb ik op de vrijdag geen pil genomen. Op vrijdagavond was ik namelijk uitgenodigd voor “Wine in the Sky” en wat is een Wine in the Sky zonder wijn? Duh!

Dat “Wine in the Sky”, kennen jullie dat? De officiele naam is Dinner in the Sky en ik had via Facebook 2 kaartjes gewonnen voor de wijnsessie in Amsterdam. Nou, daar zeg je geen nee tegen toch en samen met mijn moeder, die is ook altijd in voor iets avontuurlijks, ging ik naar Amsterdam. Eenmaal in Amsterdam kregen we een glas bubbels en daarna werden we geïntroduceerd bij de overige avonturiers.  Toen ons glas leeg was werden we naar onze stoel begeleid en grondig ingesnoerd. Die stoelen (22 stuks) zitten vast aan een soort tafel met in het midden ruimte voor het bedienend personeel en de kok (ook zij worden gezekerd want het zou natuurlijk echt vervelend zijn als je in de lucht bent, je ober valt naar beneden en je kunt niet bij de wijn!). Toen we allemaal stevig in de gordels op onze stoel zaten, werd er afgeteld en eenmaal bij de 0 aangekomen, werden we met tafel en al door een hijskraan 50 meter de lucht in gehesen.

Okay, dit was dus één van de gaafste dingen die ik ooit heb gedaan!

Er is een klein plateautje voor je voeten maar het is veel gaver om je voeten te laten bungelen. Voor de zekerheid had ik gympies aan gedaan, ik kan natuurlijk niet zo goed stil zitten en het zou dan net iets voor mij zijn om, zoals het een ware Cinderella betaamt, mijn schoen te verliezen.
Ook kan de stoel draaien en dus kun je jezelf van de tafel afdraaien en gewoon vrij van het uitzicht genieten. In ons geval, genieten van de zonsondergang boven het Olympisch Stadion in Amsterdam. Ik moet toegeven, zelfs voor een Hagenees was dit toch wel spectaculair! Terwijl ik dus van het uitzicht aan het genieten was, voelde ik een hendeltje aan mijn stoel.

Één van de eigenschappen van een ADHD’r is impulsiviteit en dus dacht ik er niet aan dat dit wel eens de hendel van een valluik zou kunnen zijn, of misschien wel de hendel van een schietstoel, of van je parachute? Hoe dan ook, ik trok gewoon spontaan aan dat hendeltje. OMG! Dat hendeltje zorgt ervoor dat je stoel in de ligstand komt! Oftewel, je ligt 50 meter boven de grond naar de zonsondergang te kijken terwijl je ondertussen wordt voorzien van heerlijke wijn en lekkere hapjes.

Je merkt zelf, ik kan nog uren doorgaan over hoe cool dit allemaal was maar jullie kunnen dit gewoon ook zelf gaan ervaren. Ga gewoon naar hun website: www.dinnerintheskynederland.nl en check wanneer je weer mee kunt ‘vliegen’. Geloof me, het is zoooo de moeite waard! 😊

Nu weer verder over mijn Methy-dinges Retard pillen.
Die bleken dus toch geen succes te zijn. Na iedere keer een hogere dosis merkte ik dat ik wel last had van bijwerkingen maar geen voordelen ondervond. Nu heb ik Dexamfetamine en dat gaat wel goed….denk ik. Ik heb geen bijwerkingen en ben wel weer wat meer een stuiterbal dan met die Methy-dinges maar nog altijd minder dan zonder medicatie.

Aangezien misschien niet iedereen is geïnteresseerd in mijn drugs-verhaal, zal ik deze post afsluiten met een selfie van mij op de ochtend van mijn sessie bij de Obesitas Kliniek. Jullie kunnen je vast nog herinneren dat ik zo’n stroef begin heb gehad? Maar omdat ik nu zo goed ga, wilde ik mij van mijn beste kant laten zien en ook nog even wat ogen uitsteken. Mochten mensen van mijn sessie deze post lezen….eh….sorry?
Anyway, ik had die ochtend extra aandacht besteed aan mijn haar (toch nog steeds een beetje wennen) en make-up en vervolgens heb ik een mooie jurk aangetrokken, niet te strak om eventuele lijntjes van mijn ondergoed te verhullen maar strak genoeg om mijn curves uit te laten komen. Daarna heb ik even snel een foto gemaakt en die op FB en Instagram gepost, dat is nl super voor je zelfvertrouwen 😉. Zodra de likes en complimentjes binnen liepen wist ik dat ik er klaar voor was, tijd om te gaan!

Helaas mag er voor de deur van de kliniek niet geparkeren worden. Dat was echt wel heel jammer want ik kwam aangereden als een echte diva.
In mijn mijn Mini Cabriootje, dakkie open, in een mooie jurk en mijn, inmiddels verwaaide (een windscherm houdt nou eenmaal niet alle wind tegen), nieuwe kapsel. Ik had mijn supercoole zonnebril op, een “look at me bitches” gezichtsuitdrukking en ondertussen lekker mee aan het brullen met “Jolene” van Dolly Parton. Okay, dat laatste was misschien niet zo cool maar wel leuk 😊

Oja, de foto…img_2270

 

Tot de volgende keer. Dan ga ik het met jullie hebben over mijn moeder en mijn nieuwe voornemen. Ik geef alvast een kleine hint…. 😊

img_2513

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s