Week 35: Traveling De Muynckees Style (ned)

Ik heb dat weeknummer nu maar even officieel opgezocht en het is betrouwbaar. Vorige keer liep ik blijkbaar wat achter. Nu hebben De Muynckees wel vaker moeite met plannen en wij noemen dat De Muynckees Style. Ik heb daar volgens mij wel eens eerder over geschreven en misschien val ik in herhaling maar dan lees je er maar over heen. Ik heb al zoveel geschreven en ik ben blond dus ik kan ook niet alles onthouden.

Wat dat blond betreft, ik weet dat ik eerder heb gezegd dat ik noooooit meer zelf ga experimenteren met kleur maar gister liep ik in de Etos en zag dat Colorista van L’Oreal.

Op de verpakking stond dat het binnen 2 tot 5 keer wassen verdwijnt dus ik heb de roze variant gekocht. Leek me wel leuk en het is heel tijdelijk. Ik heb het direct uitgeprobeerd en ik moet zeggen, het is heel makkelijk om te gebruiken en het staat leuk, een beetje maf maar wel leuk. Natuurlijk zou het heel bijzonder zijn als het een keer volgens plan zou gaan en dus kan ik je vertellen dat ik zojuist even een hartverzakking heb gehad. Omdat ik de naam niet meer wist, heb ik dit img_2828net even opgezocht op de L’Oréal website en wat denk je? Het gaat er pas uit na 5 tot 10 wasbeurten!!! Tuuuuurlijk :/ Nou ja, gelukkig staat het wel grappig en vertrek ik over 1,5 week naar een zonnig oord waar het roze vast wel bleekt door de zon, zee en chloor. Tenzij het groen wordt, dat zou dan wel weer typisch iets voor mij zijn. We zullen zien….

Even terugkomend op De Muynckees Style, officieel noemen wij het ‘Traveling De Muynckees Style’. Dat gebruiken we al heel lang en dat is gekomen omdat wij dus nooit normaal kunnen reizen. Wij reizen echt heel veel dus het is niet dat we niet beter weten, het loopt gewoon altijd net iets anders dan bij normale mensen. Wij zijn die reizigers waar andere mensen een hekel aan hebben, wij houden het vliegtuig op, wij worden regelmatig geüpgraded, wij missen vliegtuigen, wij maken mensen wakker omdat we naar het toilet moeten, wij verschonen een baby op het tafeltje omdat het sein “gordel vast” brandt en wij van de stewardess niet mogen lopen terwijl onze smurf een hele volle stinkende poepluier heeft en we gewoon nog bij de slurf stilstaan totdat er een tijdslot vrij komt, wij vragen om een extra deken en/of kussentje etc.

Dat vliegtuig missen ging overigens per ongeluk hoor, dat doen we niet expres want het is wel een gedoe omdat op te lossen. We waren op vakantie in Goa, India, en toen we in de bus zaten op weg naar de luchthaven kwam mijn man met de briljante opmerking: “Hé Cin, die bus van 11am die we moesten hebben…”. Ik voelde ‘m natuurlijk al aankomen: “Ja San?”. “Dat was dus de vlucht van 11am” waarop ik diep zuchtte en zei: “Relax schat, dat vliegtuig gaat heus wel weg zonder ons!” en dat is dus typisch ‘Traveling De Muynckees Style’. Vervolgens moet je dus in India je vlucht gaan omboeken en ook een andere overstap moet gaan regelen.missed-flight

Een andere keer, ook in India maar dit keer in Kerala, waren we op onze laatste avond lekker uit eten tot mijn man werd gebeld door onze travelagent die wilde checken of we een leuke vakantie hebben gehad en of alles naar wens is geweest. “Wat een sukkel, belt hij gewoon een dag te vroeg!”: dachten we nog. Toch gingen we bij terugrunkomst op de hotelkamer maar even onze tickets controleren, het zat ons niet helemaal lekker. Je raadt het al…de vlucht was die zelfde avond. We hebben alles in de koffers gepropt terwijl mijn man ging uitchecken, daarna snel met de taxi naar de luchthaven waar de balie inmiddels al was gesloten. Hoe we het voor elkaar hebben gekregen, geen idee, maar we hebben het zo kunnen regelen dat we toch nog mee mochten. ‘Traveling De Muynckees Style’.

Of die keer in Vietnam. We vlogen van Danang via Ho Chi Min terug naar Hong Kong waar we toen woonden. De vlucht was heel vroeg dus we hadden nog geen tijd gehad om te ontbijten maar dat zouden we wel doen tijdens onze overstap in Ho Chi Min. De enige tent die open was, was een hotdog stand dus dan maar een hotdog als ontbijt. Onze smurf was toen 9 maanden en gek op mango dus we hadden voor haar een bakje met stukjes mango die ik haar aan het voeren was. Toen de hotdogs op tafel stonden, wilde onze oudste dochter er ketchup op doen. Ze draaide aan de dop van de ketchup fles en…BOEM! De dop werd gelanceerd en de ketchup spoot omhoog om vervolgens als een fontein over ons vieren heen te stromen. Terwijl we ons met papieren servetjes een beetje probeerden te fatsoeneren klonk er ineens over de luidsprekers: “FINAL CALL, FAM. DE MUYNCK, FINAL CALL”. Holy shit! Dat wordt rennen! Omdat die kleine nog in een buggy zat, moesten we dat ding nog in- en uitvouwen bij 3 security checks, nog meer stress. Ondertussen had onze smurf het bakje met mango te pakken en was ze de ene helft van de mango aan het pletten in haar knuistje terwijl ze met het andere knuistje de overige stukjes in haar mond probeerde te krijgen. Toen we in het vliegtuig aankwamen, als laatste, keken de overige passagiers vol verbazing naar ons. We zagen eruit alsof we net van slagveld afkwamen met ketchup nog overal op onze kleding en in ons haar, inclusief snippers van die stomme papieren servetjes. Tijdens onze ‘Walk of Shame’ naar onze stoelen achterin het vliegtuig, begon het vliegtuig al met taxiën en net voor de take off ploften we in onze stoelen. Snel onze gordels vast en hoppa, we zaten al in de lucht. We keken elkaar aan, dat hadden we toch maar weer mooi gered! Ik keek even naar onze smurf die lief naar me lachte, helemaal onder de ketchup, met haar knuistjes vol plakkerige mango en een stuk mango dat uit haar oor stak. De gehele vlucht hebben we de slappe lach gehad. ‘Traveling De Muynckees Style’.ketchup chart

“Traveling De Muynckees Style” houdt ook in dat onze koffers ons af en toe niet kunnen bijhouden. Ik snap overigens niet dat sommige mensen daar een probleem van maken. Het is toch heerlijk dat je niet op je koffers hoeft te wachten en dat die gewoon bezorgd worden? Okay, af en toe moet je improviseren maar alles is te koop toch? Die onderbroek, bikini en teenslippers koop je toch gewoon even op de markt en in het hotel hebben ze heus wel een tandenborstel. Wel geef ik toe dat als je maar een weekend gaat, dat het een hoop improvisatie vergt. Aan de andere kant, ik heb hele gave laarzen, een jas, spijkerbroek, trui en nieuwe make-up overgehouden aan ons weekendje Londen. Onze koffer heeft tijdens die trip nooit Schiphol verlaten maar werd een week na terugkomst gewoon netjes thuis bezorgd. Handig toch?

Volgende week vertrekken we naar Bonaire en ik ben heel benieuwd hoe die reis verloopt. Tot nu toe heb ik alles prima geregeld dus ik verwacht eigenlijk dat alles goed gaat. Een tijdje geleden heb ik al onderdak voor de Muppets geboekt in een hondenpension.

Afgelopen woensdag moesten ze proef draaien. Echt, ik hield mijn hart vast toen ik ze weg bracht. Ik had niet geweten wat ik moest doen als ze niet mogen komen tijdens onze vakantie. Onze Muppets hebben wel een beetje een rugzakje. Elmo houdt niet van andere honden en Muppet is heel beschermend over Elmo dus als Elmo gaat blaffen naar een andere hond, springt Muppet er voor en gaat ook blaffen. Oh, en Mup is bijna blind dus alles wat te snel gaat daar zet hij z’n tanden in. Inmiddels heb ik te horen gekregen dat ze zijn geslaagd en ze mogen daar logeren tijdens onze vakantie.

img_2858Het volgende wat ik heb geregeld is zo’n medicatie bewijs geregeld voor mijn ADHD pillen. Dexamfetamine staat op de drugslijst en voordat ik in de gevangenis in Bonaire word gegooid, leek me zo’n verklaring wel handig. Het bleek dat ik die verklaring 6 weken geleden al aan had moeten vragen dus het was weer een last minute actie waardoor ik het zelf heb moeten regelen. Eerst een verklaring van Psyq met de uitleg waarvoor de medicatie is bestemd en de dosis, met die brief moest ik naar het CAK om honderdduizend stempels er op te laten zetten en daarna naar het Paleis van Justitie om het te laten legaliseren. Dat laatste kostte €20,- en een hele hoop energie (wat werken die mensen daar langzaam zeg!) maar voor die €20,- heb ik wel een hele mooie rode zegel op de brief.

Ik heb echt zin in de vakantie. De hele zomer heb ik de vakantieverhalen van iedereen moeten aanhoren maar nu is het bijna mijn tijd! Behalve dat ik wil gaan leren te kite surfen heb ik verder niks te doen dus misschien ga ik gewoon mijn blog spammen met allemaal vakantie posts.

Eerst zal ik jullie spammen met de laatse Urbex sessie van mijn smurf en ik. We zijn vandaag opnieuw gaan urbexen en ondanks dat we dit keer niet werden betrapt door camera’s en alarmen, was het toch spannend. Mede omdat ik van een 2,5mtr hoge muur af moest zien te komen en uiteindelijk een soort buikschuiver heb gemaakt. Gelukkig heb ik genoeg leftover-skin op mijn buik anders waren mijn ingewanden er waarschijnlijk uit gekomen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Tot snel vanaf het zonovergoten Bonaire! 😊

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s