15-01-2019; Vandaag een jaar geleden…

Wat een mijlpaal zeg! Vandaag precies een jaar geleden ben ik geopereerd en wat is er daarna veel gebeurd… Gastric Bypass, Camino, ADHD, Bonaire, Kitesurfen, India, het huis verkocht, een boerderij aangekocht, verhuizing naar de opslag, mini-verhuizing naar een gemeubileerd appartement op Scheveningen, vreugdevuur Scheveningen, storm… En dat is alles nog maar in een notendop!

Na India heb ik niets meer geblogd maar dat is logisch want we zaten tot onze oren in de (nog altijd lege) verhuisdozen. Weet je hoeveel werk het is om 430 dozen in te pakken? En niet te vergeten, kasten leeg, planken eruit etc. Oh, en natuurlijk ook nog een hele winkel met antiek om in te pakken. Dat was echt wel bloed, zweet en tranen (voor tranen lees: vloeken). Uiteindelijk is alles gelukt en kwamen de verhuizers op 19 en 20 december om alles naar de opslag te vervoeren. Dat was dus iets te optimistisch ingeschat want op de 24e hebben ze de laatste spullen nog gehaald. Op de 19e, terwijl Sander de verhuizing begeleidde, ben ik onze persoonlijke spullen naar ons tijdelijk appartementje op Scheveningen gaan verhuizen. Oh, en niet te vergeten…De Muppets. Het leek me niet verstandig om de Muppets in huis te hebben tijdens de verhuizing dus die heb ik, samen met mijn moeder die zo lief was om op te passen, achter gelaten in ons appartement.
Terwijl de verhuizers bezig waren, hebben wij ons een weg naar beneden gewerkt met de schoonmaak dus toen de 24e de laatste spullen werden opgehaald, was het alleen nog maar een kwestie van de dweil over de begane grond en we konden de deur achter ons dicht trekken. Even kerst tussendoor vieren en op de 27e was de overdracht en hebben we de sleutels overgedragen.

Hoe bizar is dat? Behalve mijn ouderlijk huis was dit het huis waar we het langst hebben gewoond en ik voelde niks! Geen spijtgevoel, geen heimwee, alleen maar opluchting. Ik was echt klaar met het huis, de ziel was er toch al uit sinds alles in dozen zat. Nu is het gewoon tijd voor de volgende stap, onze boerderij. Daar kijk ik echt naar uit maar ik moet nog even wachten tot 1 maart, wanneer we de sleutels krijgen. Tot die tijd wonen we (heerlijk) in een mini-appartementje op Scheveningen met een constant vakantie gevoel omdat je toch niet tussen je eigen spulletjes zit.

Maar nu het belangrijkste….mijn 1 jarig jubileum van mijn Gastric Bypass!
Ik had al verteld dat het moeilijk is om te stabiliseren. Inmiddels ben ik zo ongeveer 10kg te licht. Erover praten met mensen om me heen is moeilijk want ik krijg iedere keer iets in de trant te horen van: “Wat klaag je nou? Weet je nog eerst?” of “Het is ook nooit goed, eerst te zwaar, nu te licht!”. Niet echt behulpzaam. Ook de opmerkingen: “Goh, moet je nou niet eens stoppen? Je gezicht tekent nu wel heel erg hoor!”, “Je wordt wel erg mager!”, “Sjonge, overdrijf je het niet een beetje? Je krijgt allemaal vellen en rimpels!”, “Jezus, waar zijn je boobies en je kont gebleven?”. Dat helpt ook niet. Ik weet het zelf ook wel, dat hoef ik niet ook nog eens te horen. Op deze manier laat je me echt niet beter voelen hoor!

Daar word je bij de Obesitas helemaal niet voor gewaarschuwd, hoe nu verder als je je streefgewicht hebt bereikt? Het feit dat je (ik in dit geval) niet dun bent gebouwd en dat je (mijn) botten aan alle kanten uitsteken is niet belangrijk, zolang je bloedwaardes goed zijn en je BMI is goed, dan is het wat hun betreft prima.
Dat mijn botten uitsteken is niet overdreven hoor. Ik doe nog altijd BBW (Ballet Barre Workout) en als we oefeningen op de mat doen, dan is dat hel voor mij. Buikspieroefeningen? Mijn (gebroken en misvormde) stuitje ligt in de weg. Op je zij je been liften? Mijn heup bot ligt in de weg. Überhaupt gewoon op een stoel zitten is al lastig omdat mijn ruggenwervels tegen de leuning aandrukken en weer dat stuitje in de weg zit. Gelukkig is stil op een stoel zitten sowieso lastig voor mij (ADHD) dus sta ik regelmatig maar even op. Nogmaals, we kunnen er lacherig over doen (moet ik ook hoor af en toe) maar het is natuurlijk wel een dingetje.

Vandaag ben ik bij mijn eigen (de leuke) diëtiste geweest en we hebben een nieuw dagschema gemaakt. Ik heb echt meer calorieën nodig want ik zit nu rond de 1000 en dat is echt te weinig voor een volwassen vrouw. We gaan nu proberen om me naar de 1300 te krijgen. In de vorige blogs had ik al geschreven dat meer eten geen optie is. Allereerst past het niet in mijn maag en ten tweede, prop je het toch naar binnen dat gaat je maag gaat oprekken en dat willen we natuurlijk niet. Het is dus puur een kwestie van meer calorieën per eetmoment en dat is weer zoiets waar ze je bij de kliniek niet voor waarschuwen, mijn hoofd werkt niet mee. Ik ben zo bang dat ik weer in mijn oude eetpatroon terecht kom dat ik niet durf te eten. Het is een soort anorexia maar dan zonder anorexia, snap je het nog?
Wat ik bedoel is dat als ik een keer een koekje eet, dan voel ik me zo schuldig en slecht dat het koekje me eigenlijk ineens niet meer smaakt. Of als ik een keer een paar gebakken aardappeltjes eet, dan schiet gelijk door mijn hoofd dat ik slecht ben, dadelijk word ik weer dik. Of als ik van iemand te horen krijg: “Mag je dat wel eten?”, dan schiet ik (van binnen) gelijk in de stress en voel me schuldig. Terwijl ik alles mag eten zolang het met mate is en verantwoord. Een keertje snoepen? Geen probleem, dat mag gewoon. Eten is zo moeilijk geworden, constant malen mijn hersens: “PAS OP! PAS OP! PAS OP! Je bent dadelijk weer terug bij af. BLIJF AF! Dit zijn slechte calorieën/vetten/suikers etc.”. Met de diëtiste zijn we dus bezig om dit om te zetten naar iets positiefs. Dat als ik een keer een koekje neem, dat ik daar gewoon van kan genieten en me niet schuldig en slecht voel.

Waar je wél voor wordt gewaarschuwd bij de kliniek (waar ik heel hard om moest lachen want ik dacht: “Hoe erg kan dat zijn?”) is het financiële plaatje. Alles, behalve de medicatie die je de rest van je leven moet slikken, wordt vergoed vanuit de verzekering maar je krijgt ook te maken met allemaal nieuwe kleding. Okay, effe serieus…. Hoe goed klinkt dat als je alleen maar supersized kleding past? Het idee dat je op normale afdelingen kan shoppen klinkt geweldig toch?
Right, inmiddels ben ik van maat 52 naar maat 38. Ik heb zolang mogelijk met kleding gedaan totdat het eruit zag alsof ik een hobbezak droeg en toen ben ik wat gaan shoppen….en weer….en weer….en weer…. Echt, het is iedere keer te groot. Ik blijf bezig! Op dit moment heb ik een hele beperkte garderobe omdat ik ca. 10kg aan moet komen en ik gok dat alle dingen wel weer passen als het zover is maar eigenlijk zie ik er niet uit. Mijn superstrakke skinny jeans zitten te ruim, mijn truien slobberen en zelfs mijn schoenen zijn wat groot. Toch wil ik niks meer kopen totdat ik stabiel ben.
Anyway, mocht je denken na het lezen van deze blog dat ik spijt heb van mijn beslissing dan kan ik echt met heel mijn hart zeggen dat dit de beste beslissing ooit is geweest. Ik heb nog geen seconde spijt gehad. Tuurlijk heb ik mijn negatieve ervaringen geblogd maar de positieve effecten overheersen echt wel! Ik heb veel meer energie, ik doe praktisch alles op de fiets en ik ren de trappen omhoog, mijn bloeddruk is omlaag, mijn slaapapneu is zeer verminderd, kortom…ik voel me uitstekend! Ik zie er alleen niet uit maar dat is iets waar ik nog aan werk.
Volgende keer meer….

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s